Vrijdag 12 Februari 2010: Een maand na de beving

Vandaag is het precies een maand geleden dat we de aardbeving hadden.

De regering heeft samen met alle kerken een 3 dagen “conge” afgeroepen. Conge is Kreyol voor vrije dag. Dit ter nagedachtenis aan allen die omgekomen zijn, en allen die overleefd hebben, maar nu in moeilijke omstandigheden leven. Voor 3 dagen wordt er nu overal gebeden en gezongen, in alle kerken, in groepen op straat, in de Peristile (Haitiaanse voodoo tempel). Er gaan procesies door de straat, voornamelijk overdag,maar ook in de hele vroege ochtend rond 3 AM. Verder is bijna alles dicht, qua winkels, bank etc.

Toen de aardbeving net gebeurd was, en ik me realiseerde met een schok dat het een enorme aardbeving was die ons net overkomen was, maar dat wij gelukkig ongedeerd waren, en snel daarna de volgende schok, de realisatie dat het huis wat we huurden volkomen onbewoonbaar was geworden en wij dus op straat stonden, vroeg ik me echt af :”Hoe ga ik dit nu oplossen?”

Het dagelijkse leven in Ayiti (Kreyol spelling voor Haiti) is een aaneenschakeling van problemen oplossen, omdat alles zo moeilijk is hier altijd. Er is bijna geen infrastructuur, electriciteit is erg onbetrouwbaar, maar voor een paar uur per dag beschikbaar, soms hele dagen geen electriciteit.

Iets wat je in Nederland in 2 uur tijd voor elkaar krijgt, kan hier soms 2 weken duren, en dan nog is het maar half werk. Ik ben eraan gewend om zo te leven, je wordt er erg creatief van. Als ik eens in Nederland ben, ben ik altijd erg onder de indruk dat als je het lichtknopje omdraait er gegarandeerd altijd een lamp aangaat, of als je de kraan open draait dat er zeker water uitkomt. Je hebt zelfs een gegarandeerde keuze tussen koud en warm water.

In ieder geval, terug naar de aardbeving van 12 Januari, deze keer zag ik even niet zo snel een oplossing. Op dat moment had ik absoluut geen idee dat de hele wereld, en in mijn geval mijn moederland, familie en vrienden in Nederland zo samen zouden komen, om voor ons een enorme actie op te zetten om ons te helpen.

Het is echt helemaal gewelding wat er allemaal door jullie voor ons gedaan wordt, Ik heb er haast niet genoeg woorden van dank voor.

Alle akties die gedaan zijn en nog onderhande zijn, alle reakties van alle lieve mensen, mijn hele familie en al mijn vrienden in Nederland, jullie allemaal geven mij zoveel moed en steun om ondanks alles toch zo goed mogelijk voor onze 13 kindertjes te blijven zorgen.

De wetenschap dat deze kinderen toch een goede toekomst zullen hebben, dat ze in hun eigen huis zullen wonen zo snel als ik het gerealiseerd kan krijgen dankzij al jullie donaties is echt helemaal waanzinnig. Wij danken jullie allemaal van het diepst van ons hart.

En ik hoop, als alles in de toekomst meer gestabiliseerd is velen van jullie hier te mogen ontvangen. Dat jullie onze kinderen zullen leren kennen en de schoonheid van dit landje Ayiti en haar kleurrijke cultuur kunnen komen proeven, ruiken, ervaren. Iedereen heel erg bedankt voor alles. Mesi anpil zoals we dat in Kreyol zeggen.

Afgelopen dinsdag middag rond 5 PM was er nog weer een naschok en Youseline zei dat ze met stoel en al de lucht invloog en daarna weer terug viel op aarde. Daarna kreeg ze spontaan de slappe lach voor ongeveer 40 minuten. Zo ontzettend komisch om te zien dat een wees-meisje van 8 jaar, HIV + en zonder huis op het moment, wonend in een tent zo’n lol kan hebben om een potentieel gevaarlijke na-schok. Ik kreeg spontaan de slappe lach met haar.

1. Frank Pry
   15:05 21/02/10 (link)

   Frank 9 jaar heeft voor klasgenootjes thuis een filmmiddag georganiseerd met een entree van 1 euro.er zijn 14 kinderen gekomen, dat ga ik overmaken voor het weeshuis in Haiti. groetjes Frank