Woensdag 31 Maart 2010: Mesi anpil
Het is vandaag alweer bijna 3 maanden geleden dat we de aardbeving hadden. Onvoorstelbaar wat er in die maanden allemaal gebeurd is. Hier voor ons en daar bij jullie in Nederland. Voor mij is het bijna een abstracte tijd, een soort van rare droom zonder einde. Ik had net de boekhouding bijgewerkt t/m 12 January, wat altijd een fijn gevoel is, en nam toen 5 van onze kinderen naar de speelplaats in het centrum van Jakmel. Toen overkwam ons een aardbeving en sindsdien ben ik non-stop bezig geweest om onze kinderen veilig, beschermd, onderdak, en goed gevoed en gezond te houden. We zijn in die ruim 2 maanden van een paar dagen wonend onder een stuk dekzeil gegaan naar 2 weken in een geïmproviseerde tent van meerdere dekzeilen, naar de fantastische shelterboxen, die de Nederlandse Mariniers speciaal voor ons zijn komen brengen en opzetten, en die inmiddels sinds 1 week aangevuld zijn met de grote Unicef tent als onze nieuwe woonkamer, eetkamer, school……………. en ik ben bijna 3 maanden achter met de boekhouding, en erg moe, en toe aan wat vrije dagen 
In diezelfde tijd is er in Nederland een enorme activiteit geweest van allerlei acties die samen een fantastisch bedrag bij elkaar hebben gebracht wat het voor ons mogelijk maakt om een nieuw weeshuis te bouwen, wat helemaal voor onze kinderen zal zijn, en wat mij een nieuwe droom heeft gegeven. Het is al die activiteit geweest die ons de afgelopen 2 en een 1/2 maand op de been gehouden heeft met hoop. Hoop doet leven, zegt een Nederlands spreekwoord. De Haitiaanse cultuur is vol met spreekwoorden en gezegden die dagelijks door iedereen hier gebruikt worden, en één ervan is: “Lespwa fè viv” Hoop doet leven. Nog steeds worden we met regelmaat geconfronteerd met naschokken. Zeer voelbaar, soms elke 2 tot 3 dagen, soms meerdere per dag en altijd aanleiding tot hartkloppingen, of in onze Youseline’s geval, de slappe lach en spontane massale uitbarstingen van zingen en bidden, de lucht vullend over heel Jakmel.
De afgelopen maanden zijn erg moeilijk en vermoeiend geweest, we hebben al behoorlijk wat regen gehad en ook al 2 fronten van zeer zware noordelijke wind voor een aantal dagen. Het regen seizoen staat ons om de hoek op te wachten, en zal officieel
beginnen eind April begin Mei, tot aan ergens in Juni/ Juli. Maar ons kamp is inmiddels dusdanig gestabiliseerd dat we ons nu klaar voelen voor het regenseizoen. En gelukkig zijn al onze 13 kindertjes tot nu toe gezond en vrolijk. En nog meer goed nieuws, sinds een paar dagen hebben we ook nieuws van ons 14de kind Amawanda die sinds afgelopen zomer 2009 gere-integreerd was met haar moeders familie en in Port au Prince (PaP) woont. Zij is ongedeerd en samen met haar tante Gina, haar moeders jongere zus naar Gonaive verhuisd, omdat hun huis in PaP ingestort was.
Inmiddels hebben we ook een prachtig stuk land gevonden waarop we ons nieuwe weeshuis kunnen realiseren. Een plek dat echt een thuis zal zijn voor al onze huidige en toekomstige kinderen voor zolang ze dat nodig zullen hebben. We hebben nog heel veel werk voor de boeg voordat we kunnen gaan uitrusten en weer echt veilig onderdak zullen zijn, en ook wel haast, want ons huidige kamp is natuurlijk niet bestendig tegen hurricanes, en dat seizoen begint in Augustus / September Maar “mijn rare droom zonder einde” begint nu snel om te slaan in mijn nieuwe droom met een goed einde, waarin we in harmonie met ons nieuwe stuk land zullen wonen in een mooi veilig huis, met gebruik van natuurvriendelijke zonne-energie, iets dat in Haiti in overvloed aanwezig is, maar over het algemeen niet benut wordt. Mijn droom is helemaal “groen”.
13 Maart jongstleden was het mijn vader’s verjaardag. Hij zou toen 85 jaar zijn geworden, als hij niet overleden was op 14 July 2008. Op dat moment had ik net ons weeshuis van onze 1ste locatie naar ons huidige huurhuis verhuisd en was ik nog zo ontzettend druk daarmee, dat ik spijtig genoeg niet naar zijn begrafenis heb kunnen komen. Sinds de aardbeving heb ik meerdere malen zijn aanwezigheid zeer sterk gevoeld. Ik weet dat hij hier bij ons is en ons helpt en beschermt waar hij kan. Op zijn verjaardag zei ik tegen hem: “Bon fet Papa”
En voor iedereen in Nederland die ons heeft gesteund nogmaals heel erg bedankt, Mesi anpil. Hoop jullie op een mooie dag hier te mogen ontvangen in onze nieuwe toekomst.
Stichting Weeshuis in Haïti
19:41 01/04/10 (link)
Dag Lia,
Over een paar weken zullen we naar de Dominicaanse Republiek gaan. We hadden graag je huis met kids willen bezoeken, maar vanuit Punta Cana is dat toch nog wel te ver. Maar we volgen de website regelmatig en voelen ons betrokken bij je goede werk.
Heel veel succes en zodra de Stichtingt klaar is zullen we maandelijks een bijdrage gaan storten.
Henk en Annie Kerkhof
05:40 02/04/10 (link)
Fantastisch om dit weer te lezen! Ook ik volg jullie nog steeds en hoop ooit misschien ook eens naar daar te kunnen komen om jullie en jullie geweldige werk te kunnen zien in levende lijven. Houd goede hoop! Het komt goed, dat is mijn gevoel.
Succes!
14:15 02/04/10 (link)
2 april 2010 Hoi Lia, allemaal, ook namens allen op de Tres Hombres (nu weer buitengaats Haiti), mooi resultaat voor jullie na alle drama’s. Wij hopen dat alles vanaf nu alleen maar goed zal gaan en wensen jullie alle geluk. De bemanning zal ons pas over 2 maanden een live indruk kunnen geven van wat ze in pap en omgeving hebben gezien, maar t was voor iedereen van de TH heel fijn dat we iets konden doen, wij hopen dat de goederen goed aankomen, we horen het vast nog wel.
Martin, Tres Hombres Den Helder.