25 juni: Een droevig bericht
Heel erg droevig nieuws, Zondag 13 Juni jl. is onze Idoris overleden om 10.20 s’ochtends. Idoris was ons kleine mannetje die ondanks dat hij afgelopen 17 Mei 2010 3 jaar is geworden er uit zag als een 6 maanden oude baby. Hij was nl zwaar gehandicapped. Idoris was ten vondeling gelegd op 17 Mei 2007 voor de deur van het Albert Schweitzer ziekenhuis in DesChapelles, in het noorden van Ayiti ( Haiti). Volgens de aanwezige arts die dag was hij net geboren en op dat moment was het zelfs niet duidelijk zichtbaar dat er iets mis was met Idoris. De afgelopen 2 jaar hebben wij voor Idoris gezorgd. Hij is bij ons gekomen via een bevriende fysiotherapeute die in dat ziekenhuis werkte in die tijd, en zag dat Idoris in een te klein kribje lag, verlamd, doof en blind leek en alleen maar 3 x per dag melk via een slang direkt in zijn maagje kreeg. Niemand had de tijd om hem vast te houden, te wiegen, liefde te geven. Het was een erg triest bestaan voor Idoris. Zij had ons toen gevraagd of wij hem niet op konden nemen, en natuurlijk was Idoris welkom bij ons. Meteen nadat Idoris bij ons kwam zijn wij begonnen met uit te vinden wat er nu precies aan de hand was met hem. Na vele testen, een headscan / MRI en een onderzoek door een Amerikaanse neuro-chirurg werd het ons duidelijk dat Idoris microcephalie had. Een aandoening waarbij het hoofd niet meegroeid met de rest van het lichaam, en in zijn geval was het nog erger, er zat ook vloeistof in zijn hoofd waardoor er niet genoeg ruimte was voor het hersenweefsel om te ontwikkelen. Idoris had dus geen hersenen, alleen de hersenstam. Er kon niets gedaan worden voor hem om zijn toestand te verbeteren, geen operatie, niets. De prognose was dat als hij maar comfortabel genoeg gehouden zou worden, dat hij best nog een aantal jaren zou kunnen leven, maar op hetzelfde moment werd ons verteld dat hij ook zomaar op ieder gegeven moment kan overlijden.
Idoris zaterdagmiddag voor zijn overlijden
Het is mij nog steeds een raadsel hoe dit kleine lieve leventje functioneerde zonder hersenen. Idoris had elke paar seconden een epileptisch-achtige aanval, waardoor zijn hoofdje heen en weer schudde. Hij had altijd moeite met ademen, meerdere malen hebben we hem met spoed naar het ziekenhuis gebracht, midden in de nacht, om 6 uur s’ochtends een andere keer, omdat hij opgehouden was met ademen, een enorme verhoging had van wel 39.6 C en zijn ogen helemaal weggerold waren in zijn oogkassen, en we alleen maar het wit zagen. 2 van de 3 keer was het “vals” alarm, zogauw de waarnemende arts hem kwam bekijken was hij weer “normaal”, de verhoging was gezakt en zijn ogen weer terug. Een andere keer hadden we hem op moeten laten nemen in het ziekenhuis en heeft hij 10 dagen aan het zuurstof gelegen en een infuus. Als Idoris honger had of pijn of weer moeite had met de stoelgang en een zetpil nodig had kon hij huilen om ons dat duidelijk te maken, ik heb in al die 2 jaar hem nooit zien lachen. Het intrigreert me hoe dat werkt, dat je wel kunt huilen, omdat je honger of pijn hebt, zelfs zonder hersenen, maar dat blijdschap, vreugde geen duidelijke uitingsvorm heeft in dat stadium van bewust zijn. Maar wat ik wel zeker weet is dat ondanks we Idoris niet hebben horen of zien lachen, we allemaal ervan overtuigd zijn dat hij een zo goed mogelijk leventje gehad heeft bij ons, en dat hij toch een vorm van blijdschap en vreugde heeft ervaren, althans dat hoop ik echt voor hem. Ik voelde ook altijd dat hij zich er toch van bewust was als ik hem aanraakte, vasthield, eten gaf etc. Zijn oogjes rolden dan altijd meer dan gebruikelijk rond alsof hij zocht te zien. Hij heeft zoveel liefde, aandacht, affectie etc ontvangen de afgelopen 2 jaar, ik hoop dat dat wat goed gemaakt heeft voor zijn 1ste levensjaar wat hij zeer miserabel doorgebracht heeft. Sinds het laatste jaar was Idoris in staat om wat vaster voedsel te eten, meer dan alleen maar speciale melk met vezels. Het koste wel bijna 1 uur voor Idoris om een potje babyvoeding te eten, maar toch met heel veel liefde en geduld van ons at hij 2 x per dag een heel potje.
Idoris opgebaard
De week voor zijn overlijden baarde Idoris ons weer extra zorgen, hij had nl steeds een verhoging, en zoals gebruikelijk hebben we toen de standaard testen gedaan, zoals typhoide, malaria etc die je doet in de tropen wanneer iemand verhoging heeft. Hier kwam uit dat hij malaria had. En alhoewel zijn temperatuur nooit hoger is geweest die week dan 38.4 C is de malaria hem duidelijk toch teveel geweest.
Bijeenkomst met vrienden en personeel
Dave & Janis Bird nemen afscheid van Idoris
Afgelopen donderdag 17 Junie hebben we Idoris begraven op ons nieuwe stuk land. Van 4 tot 5 uur s’middags had ons personeel en vrienden de kans om afscheid te nemen van Idoris. Een uur lang heeft ons personeel voor hem gezongen en gebeden in de tuin van het oude weeshuis, waar we Idoris opgebaard hadden. Daarna hebben we hem in besloten kring begraven op het nieuwe land. In Ayiti mag je je dierbaren begraven op je eigen land, en volgens Haitiaans gebruik hebben we een “kav” voor hem gebouwd, dat is een graftombe die bovengronds is, zie bijgaande foto’s.
De gekozen plek
Funderen van de Kav (graftombe)
Bouwen van de Kav
Idoris wordt naar zijn laatste rustplaats gedragen
Ook volgens Haitiaans geloof is het zo dat de eerste persoon die op een stuk land begraven wordt, automatisch de “Baron” van dat land wordt.
DWZ dat die persoon de beschermer wordt van dat land en de mensen die op dat land wonen………..wij dus in de zeer nabije toekomst. Dus vanaf nu is het Baron Idoris.
Het sluiten van de Kav
Baron Idoris was me erg dierbaar, ik was helemaal verliefd op dit kleine ventje, hij was super knap, en lief, en heel speciaal op zijn eigen manier. Een klein wondertje dat hij leefde, zonder hersenen, blind en doof, zijn lijfje helemaal stijf. We missen hem enorm, maar we hebben er ook vrede mee dat hij nu rust heeft en niet meer zo hoeft te vechten voor elke snak naar adem.
ADIEU BARON IDORIS
Stichting Weeshuis in Haïti
13:18 25/06/10 (link)
De tranen schieten me in de ogen…
Gecondoleerd met dit verlies, we hebben zelf een zoontje van 3 jaar oud, gezond en springlevend. Het verhaal van Idoris geeft maar weer eens aan hoe gelukkig wij zijn en moeten zijn met de het leven dat we hebben.
Sterkte met al het goede dat jullie doen…
Groeten uit Holland.
Joost de Wolf
21:19 25/06/10 (link)
Ook dit hoort bij jullie geweldige werk, maar een kindje zo jong, dan kunnen tranen niet wegblijven. Allen gecondoleerd en laten de mooie herinneringen blijven.
Henk en Annie Kerkhof
02:22 03/07/10 (link)
Iedereen heel erg bedankt voor jullie lieve reakties en medeleven, het doet ons erg goed hier in Haiti dat jullie in Nederland ons verhaal nog steeds volgen.
Groetjes terug vanuit Jakmel, Ayiti (Jacmel, Haiti)
12:31 04/07/10 (link)
Van harte gecondoleerd met dit verlies van die kleine jongen. Ook hier springen spontaan de tranen in mijn ogen. Zo klein……
Lia en de anderen…. Veel sterkte!
Ik leef mee en volg jullie Geweldige werk via de website
Lieve groetjes vanuit Urk
14:34 05/07/10 (link)
Dag Lia, ik wilde even vragen hoe het met jullie allemaal gaat en dan zie ik dit aangrijpende bericht en kan ik het niet meer te vragen. Wat vreselijk, ik hoop dat je ondanks dit tranendal genoeg moed hebt om weer als voorheen, opgewekt en positief, door te gaan met t geweldige werk.
Wij, iedereen van Tres Hombres, denken steeds aan jullie allen.
Groet en sterkte vanuit Den Helder.
19:02 06/07/10 (link)
Gecondoleerd met dit verlies, een brok in mijn keel en tranen. ook ik heb een zoontje van iets ouder dan een jaar en besef me maar al te goed hoe een geweldig leven we hier hebben! Ik vind het wel mooi dat hij baron is geworden en ben er van overtuigd dat hij nu net zo goed voor jullie zal zorgen en waken als jullie dat voor hem gedaan hebben. Sterkte en veel goeds gewenst!!
19:43 12/07/10 (link)
Ik lees het nu pas..
Grijpt me heel erg aan. Ken ook een aantal kindjes met zware handicaps, dan weet je wat ze voor je betekenen.
Sterkte allemaal.
Fantastisch wat een toewijding jullie opbrengen!
22:26 09/08/10 (link)
Sterkte met dit velies ik ga jullie zeker steunen het liefs zou ik een keer langs komen om de kinderen te helpen