De week voor de Kerst hebben de kinderen zich elke avond heerlijk met sterretjes in de tuin geamuseerd

Zoals gebruikelijk elk jaar, hadden de beide scholen van onze kinderen een kerstviering georganiseerd.
Op dinsdag 20 December was de viering van Pazapa, de school voor gehandicapten, waar Martin naar toe gaat.
Martin mocht een aantal broertjes en/of zusjes meenemen naar zijn school, en hij had gekozen voor Estania, Youseline,en Melinda.

Aan het eind van de viering ontving Martin een mooi kado van de directeur van Pazapa Jean Joseph Forgeas.

Op vrijdag 23 December was de viering van de school S.O.S. Enfants waar de andere kinderen naar toe gaan.
Er waren veel voordrachten van poëzie, muziek en dans.
Youseline, Melinda en Estania zitten op dansles, die van de school uitgaat en ook zij deden een voorstelling met hun groep.

Het is bijna 2 jaar na de aardbeving, maar nog steeds wonen er veel mensen in tentenkampen in en rond Jacmel.
Samen met de kinderen hadden we besloten om iets speciaals te doen voor de kinderen in een OIM- kamp dichtbij waar wij nu wonen.
Wij hadden namelijk zoveel speelgoed ontvangen vanuit Nederland, Amerika en Canada na de aardbeving dat er genoeg knuffelbeesten waren om kado te doen aan die kinderen die zoveel minder hebben dan onze kinderen.
Estania, Melinda en Youseline wilden graag mee gaan helpen met het uitdelen, en op kerstavond zijn we naar het OIM-kamp gereden en hebben vele kinderen daar blij gemaakt.
Het was ook een goede ervaring voor onze 3 meisjes om zo te delen.

Natuurlijk heeft de Kerstman zelf ook dit jaar  weer Kay Angel bezocht.
Op zondag ochtend 25 December werden we allemaal wakker met een mooie verrassing onder onze kerstboom

De Kerstman was blijkbaar erg druk geweest en/of erg moe dit jaar, want de kadootjes waren voor de verandering niet ingepakt.
Maar voor elk kind waren er wel meerdere kadoos, dus voor iedereen een feest

Marie met alle kinderen van Kay Angel

De afgelopen 2 weken hebben we elke middag een leuk bezoek gehad van Marie Bertrand.
Marie is  Haitiaans, geboren in Jacmel, maar woont al vanaf haar 5de jaar in Boston, USA.
Zij was nu enkele weken in Jacmel om haar moeder op te zoeken. In Amerika werkt ze met kinderen en doet ook veel na-schoolse opvang. Ze wilde ook graag hier in Jacmel een gedeelte van haar vakantietijd nuttig met kinderen doorbrengen.

Na wat zoeken op het internet kwam ze Kay Angel tegen, belde me om kennis te maken en het klikte meteen tussen haar en mij en de kinderen. Marie spreekt natuurlijk vloeiend Kreyol, maar ook vloeiend Engels. Ideale combinatie voor Engelse les met onze 3 oudste meisjes.

Estania, Youseline, Melinda en Marie in de Engelse Les

Elke middag besteedde ze een uurtje aan de Engelse les.
Daarnaast was Marie ook zeer creatief met allerlei leuke activiteiten.
Een “triathlon” met oa onze autobanden en het hobbelpaard als onderdeel was zéér favoriet onder de kinderen.

Een andere favoriet was de stoelendans………………….

Elke middag rond half 2 hoorde je in onze voortuin een vrolijk en uitgelaten “Marie la, marie la” “Marie is hier, Marie is hier” en werd Marie zeer enthousiast begroet door 11 kinderen en onze 2 puppies Onyx en Nesta.
Inmiddels is Marie weer terug in Boston, en natuurlijk missen we haar aanwezigheid hier, maar de kinderen hebben met haar afgesproken om af en toe bij te kletsen via Skype en we kijken allemaal uit naar haar volgende bezoek aan Jacmel.

Sandy, Lia en Doris met alle kinderen en hun nieuwe kleding

Doris Frame is een zeer speciale vriendin van Kay Angel en sinds de aardbeving is zij al vele malen bij ons op bezoek geweest.
Volgens haar eigen zegge voelt ze zich nu een soort Oma voor onze kinderen, en wil ze graag altijd op bezoek blijven komen, om ze op te kunnen zien groeien. Wij noemen haar dus “Grandma Doris”
Haar dochter Susan Frame is een goede vriendin van mij en ook van Flo, de directeur van FOSAJ die in de aardbeving omgekomen is.

Susan was op dat moment samen met Flo in dat hotel Piece of Mind wat ingestort was, en gelukkig voor Susan was het haar wel gelukt om op tijd naar buiten te rennen. Zeer dankbaar dat haar dochter de aardbeving overleeft had heeft Doris sinsdien een zeer speciale interesse voor Haiti en met name Jacmel ontwikkeld.
Elke keer dat ze op bezoek komt brengt ze luiers mee, niet alleen voor onze Martin, maar ook voor vele moeders die nog in een tentenkamp wonen.
Samen met haar familie heeft ze een fonds opgericht, “Haitian Friends fund”, en maakt ze de rondes met lezingen over de huidige situatie in Haiti thuis in Illinois, USA om voldoende financiele middelen in te zamelen om al die diapers te kopen.
Daarnaast brengt ze ook steeds zelf gemaakte jurkjes en broekjes mee. Deze kleding is gemaakt op speciale workshops for Haiti, “Dresses for Haiti”, uit t-shirts en kussen-overtrekken die dan vrolijk versiert worden met oa kant en decoratief stiksel.
Deze reis had Doris maar liefst 300 jurkjes bij zich, en onze meisjes hebben allemaal 3 nieuwe jurkjes ontvangen, en de jongetjes leuke broeken.

Sandy en Doris achter in de pickup truck met Estania, Melinda en Youseline

Een tas vol met nieuwe knuffelbeestjes

1 voor 1 mochten de kinderen een knuffel uit komen zoeken

Een favoriete jurk van Doris, erg muzikaal

Onze dames zijn super blij met al hun mooie nieuwe jurkjes, en deze jurkjes zijn ook erg geschikt voor het tropische klimaat van Haiti.
Heel erg bedankt Grandma Doris en zus Sandy.

Vandaag is de school S.O.S. Enfants weer begonnen.
Afgelopen jaar hadden we al 6 kinderen in deze school, dit jaar zijn het er 10.
Youseline, Melinda en Estania zitten in het 2de jaar,  Luckson en Yakime beginnen nu in de 1ste klas.
Kettia heeft nog 1 jaartje te gaan op de kleuterschool, en Jesula, Nancy, Sophie en Sylvaince zitten nu in het eerste jaar van de kleuterschool.

De school begint precies om 7 uur en dus moeten we de kinderen uiterlijk om 10 voor 7 voor de deur hebben.
Er wordt namelijk eerst gezamelijk gezongen, gebeden en de Haitiaanse vlag gehesen.
Kom je te laat dan kom je de school niet in, en de poort gaat om 5 voor 7 stevig op slot.

Er gelden ook strikte regels voor de uniformen, schoenen en vooral de haarstijl.
Het haar moet op een bepaalde manier gevlochten worden, met strikken in de kleur van het uniform, dus dat is iets wat we  de avond van te voren al doen. Dat zou teveel tijd nemen om s’ochtends vroeg te doen. Het is namelijk zowiezo al een behoorlijke drukte in de ochtend nu om 10 kinderen op tijd klaar te hebben voor school. We ontbijten nu om 6.15 AM en om half 7 nemen de 5 meisjes die HIV+ zijn hun ARV medicijnen in, zodat we om 6.35 AM kunnen vertrekken.

De 4 kleintjes die nu voor het eerst naar school gaan zijn al dagen helemaal uitgelaten van het vooruitzicht dat school gaat beginnen en ze zijn super trots om ook eindelijk een mooi school uniform aan te hebben.

Klik op de foto om naar de website van Mieke Opdam te gaan

Al enige tijd liep ik rond met het idee om mijn creatieve talent in te zetten voor een goed  doel. Dat moest een kleinschalig en persoonlijk project worden waarbij het geld direct naar de betrokkenen gaat.
Mijn idee ‘een creatieve donatie’ heb ik uitgewerkt en ben toen op zoek gegaan naar een project passend bij mijn idee en doelstelling.
Dat is het weeshuis Kay Angel in Haïti van Lia van de Donk geworden.
Ik ben geraakt door haar inzet en toewijding om de kinderen van haar weeshuis een goed leven en een goede  toekomst te bieden en draag Kay Angel dan ook een warm hart toe.”

Mieke Opdam

Voor meer informatie over het  initiatief van Mieke Opdam kunt U haar website bezoeken op
http://www.miekeopdam.nl/
http://www.miekeopdam.nl

Sylvaince en Zael

Alhoewel we vorig jaar meteen nieuwe banden voor onze minivan hadden gekocht zijn ze nu, 1 jaar later, al zover versleten dat we zo ongeveer 3 x per week een slappe band hadden.
Heel erg vermoeiend, en natuurlijk niet te doen. Zeker niet als op 3 October de school weer begint. De banden slijtten natuurlijk veel meer hier op al die slechte onverharde wegen, en daarnaast zijn de wegen hier altijd bezaaid met van allerhande rommel,  voornamelijk heel veel spijkers, schroeven en stukken oud ijzer.
Dus met behulp van wat extra donaties van vrienden in Amerika hebben we in Port au Prince nieuwe banden kunnen kopen.

De oude banden heb ik door Estania, Melinda en Youseline later beschilderen in 3 frisse kleuren naar hun eigen keuze.
Ik doe namelijk graag aan recycling, waar ook maar mogelijk.

Sophie en Nancy op de schommel

1 van de banden is omgedoopt tot schommel in de amandelboom, de kinderen vinden het heerlijk om erop te schommelen.

Een bijna "ongeluk"

De andere 3 banden zijn nu “nieuwe” speelautos geworden

Natuurlijk zijn ze ook heerlijk als luie stoel.

Een totaal overzicht van Sacrifice, het hekwerk gaat door haar vorm en kleur mooi op in de natuurlijke omgeving

Nadat we op 3 Mei jl eerst de waterbron geboord hebben op Sacrifice, zijn we daarna meteen ook met de omheining van ons land begonnen.
In Haiti is het helaas noodzakelijk om er eerst een omheining omheen te zetten voor veiligheidsredenen,  wanneer je een stuk grond bezit en daar op wilt gaan bouwen.
Daar we in zo’n mooie omgeving gaan wonen, met een prachtig uitzicht wilden we natuurlijk niet de, zoals gebruikelijk is hier, stenen muur met prikkeldraad aan de bovenkant
er omheen bouwen. Dat zou veel te storend zijn voor het gezicht.

We hebben daarom gekozen voor een veel vriendelijker uitziende omheining, namelijk een ijzeren hekwerk.
De individuele panelen van dit hekwerk worden plaatselijk gelast en geschilderd door de leerlingen van de beroepsschool  van Calvary Chapel onder leiding van Dave Bird en zijn smid.
Alle leerlingen van deze school zijn doof-stomme jongeren uit Jacmel, die op deze manier een goed vak kunnen leren.
Daarnaast is deze school geheel gratis voor de leerlingen. Een heel erg mooi initiatief van Calvary Chapel.

Het graven van de fundering voor de lage muur

Aan de hoogste kant van Sacrifice hebben we eerst een lage muur gemetseld met natuurkeien uit voorzorg voor het regen en hurricane seizoen.
Mocht er tijdens een grote storm veel water de berg af komen stromen dan is ons land beschermt tegen de stroompjes die zich dan aan die kant eventueel kunnen vormen. Bovenop de muur zullen later de ijzeren panelen gelast worden.

De muur loopt als een trap af, meegaande met de vorm van het land

Boss Patrick, in blauwe t-shirt, is onze buurman en woont in het huisje wat je hier boven de muur ziet

Estania

Op bepaalde plaatsen op ons land is de bodem gevormd uit rotsen, en dat gaf nogal wat werk voor onze locaal ingehuurde arbeiders om de gaten te graven waar de palen van het hekwerk geplaatst zullen worden. De hamer en bijtel moest eraan te pas komen.

De werkplaats van Calvary Chapel

Dave Bird controleert het werk aan de panelen

Leerlingen verven de panelen met anti-roest verf, die zo ongeveer de zelfde kleur heeft als de grond op Sacrifice

De panelen worden op het land geplaatst en aan elkaar gelast.

Yakime in de Korosol boom

De kinderen op het graf van Idoris

Ik neem de kinderen ook regelmatig mee, en zij voelen zich meteen helemaal thuis op Sacrifice.
Ze gaan uit hun dak van alle limoen bomen die we hebben en die nu vol zitten met limoenen, dus veel plukken om thuis jus van te persen. Goed voor de vitamine C!!
Het is een prachtig gezicht om ze rond te zien rennen hier, en bomen inklimmen, zoals Yakime in de korosol boom.
Ze vinden het ook heerlijk om af en toe even in de schaduw te gaan zitten op het graf van Idoris.
Dat is meteen hun hang-out spot geworden en ik vind het ook zo leuk  hoe ze  hem altijd begroeten en met hem praten.
Het is voor Idoris natuurlijk ook heel fijn om de andere kinderen te zien.

Blijde gezichten met de "nieuwe" sandalen

The Heart Change Project uit Amerika heeft onlangs een speciale fondsenwerving gedaan voor de kinderen van Kay Angel.
Met het opgehaalde bedrag hadden Larissa en Kate van The Heart Change Project besloten om nieuwe sandalen te kopen voor onze kinderen van Rebuild Globally in Port au Prince.
Op deze manier werden beide projecten, Kay Angel en Rebuild Globally door hun ondersteund.
Rebuild Globally heeft namelijk een project gaande in Port au Prince waar mensen getrained worden in het vervaardigen van verkoopbare producten met recycled materiaal, zoals oude autobanden, plastic zakken, plastic flessen etc.

Onze sandalen, die gemaakt zijn van oude autobanden afgewerkt met een macramé band, waren al een tijdje gereed om opgehaald te worden in hun boutiek in Port au Prince.
Vandaag had ik eindelijk de gelegenheid om ze op te gaan halen. Wij waren namelijk de hele dag in Port au Prince voor een controle onderzoek bij de hart specialist voor Estania.
Estania heeft al vanaf haar geboorte een vergroot hart te wijten aan haar HIV+ conditie en daardoor veel problemen.
Ze is sinds dat ze bij ons woont onder de controle van een goede hartspecialist en op medicatie voor haar probleem.
Het goede nieuws voor haar is dat na bijna 4 jaar op hart medicatie te zijn, haar hart eindelijk een betere vorm begint aan te nemen.
Ook haar zeer onregelmatige hartslag en ademhaling is nu een stuk regelmatiger.

Estania, Melinda en Youseline hebben de sandalen op een rijtje

Al onze kinderen zijn natuurlijk heel erg blij met dit leuke kado van The Heart Change Project.

Het feit dat de sandalen gemaakt zijn van oude autobanden, maar er totaal nieuw uitzien maakt het nog eens extra interessant voor ze.

Sophie "gevangen" in de lucht op deze foto tijdens het touwtje springen

Kay Angel is 1 van de onderwerpen geweest van een heel erg leuk project georganiseerd door Zanmi Lakay uit Port au Prince en ACFFC uit Jacmel.

Uitgangspunt van het project was een groep kinderen uit de arme wijk Cité Soleil in Port au Prince samen met de kinderen van ACFFC Jacmel verschillende foto opdrachten uit te laten voeren. De opdrachten varieerden van het fotograferen van bromfietsen, oudere mensen,
babies en kinderen tot aan door de aardbeving beschadigde gebouwen,  en de mooie natuur van Haiti.
Gedurende 3 dagen was Michou Joissaint (16), 1 van de kinderen van het ACFFC project elke dag onze dagelijkse activiteiten komen volgen met haar camera.

Youseline ontdekt de andere foto van Michou en wijst Kettia aan

Michou Joissaint voor 1 van haar foto's met onze kinderen

Van elk van de  30 deelnemers aan dit project werden een tweetal foto’s gekozen uit elke opdracht voor de expositie in de kunstgalery van FOSAJ.
Deze expositie zal een maand duren, en natuurlijk waren wij aanwezig voor de feestelijke opening op vrijdagavond 29 Juli.

De Mardi Gras groep  “G27″ zorgde voor een spektakel met hun prachtige pakken en papier maché maskers, maar het klappen van de “duivels vleugels” vond vooral Luckson toch wel erg eng.

Alle foto’s van bromfietsen waren heel leuk in de vorm van een bromfiets op de muur gehangen.

Een prachtige collage van het onderwerp "Gran Moun", oudere mensen

Chidly, (een vriendinnetje die voor de zomervakantie bij ons logeert), Melinda, Estania en Youseline

2 weken geleden hadden we een leuk, onverwacht bezoek van een mevrouw uit Nederland, Wil Mol.
Zij heeft zelf jaren geleden een tijd in Jacmel gewoond, en heeft nog steeds vrienden hier die ze op was komen zoeken.
Daar zij ons verhaal al volgt via deze blog sinds kort na de aardbeving, had zij ook een bezoek aan ons ingepland.
En heel erg lief van haar,  ze had een stuk belegen kaas en een pak hagelslag voor me meegebracht.
2 typisch Nederlandse lekkernijen die ik zeker mis hier in Haiti.

Voor de kinderen was het een feest om deze typisch Nederlandse broodbelegging te proeven.
Ze konden er geen genoeg van krijgen. Het pak was dan ook binnen enkele dagen op.

Youseline at eerst de hagelslag van het broodje af, en daarna het broodje zelf

Wil, heel erg bedankt voor de hagelslag en kaas, en het gezellige bezoek aan ons.
Je bent altijd van harte welkom hier in Kay Angel.

Abyento cherie!!!!