Vandaag zijn Leon Miller met zijn assistent van “Water for Life” de pomp komen installeren in onze waterbron. Op deze foto testen zij de hoeveelheid water die er door de pomp omhoog gepompt wordt.

De pomp is helemaal van roestvrij staal gemaakt en heeft een capaciteit van 20 gallons( kleine 75 liter) per minuut om te pompen. De linkerhelft is de motor, en rechts zie je een aantal ringen wat de filters zijn waar het water doorheen gepompt zal worden. De pomp is ook nog behoorlijk zwaar van gewicht.

Aan de bovenkant van de pomp wordt eerst deze zwarte waterleiding bevestigd waardoor het water later naar boven zal komen. Aan de buitenkant van deze waterleiding worden de electriciteitskabels bevestigd die de “submersible” pomp met de electriciteitsvoorziening bovengronds zal verbinden.

Er wordt ook een speciaal stevig koord aan de pomp bevestigd waarmee de pomp in de put zal worden afgedaald, en mbv dat koord kunnen we ook altijd weer de pomp naar boven halen indien nodig.

Het langzaam laten zakken van de pomp in de put.

Je ziet hier hoelang de leiding is die mee de put ingaat 144 feet (kleine 44 meter) in totaal.

De bron wordt nu hermetisch afgesloten. Bovenop het afsluitsel zit de “kraan” waar straks het water uit zal komen.

Omdat we op dit moment nog geen electriciteit op Sacrifice hebben had Leon een generator meegebracht om toch de pomp te kunnen testen.

De eerste 10 minuten was het water nog niet helder, de bron moest eerst als het ware schoongemaakt worden,
maar daarna kwam er prachtig sprankelend water naar boven.

Leon Miller, die al 20 jaar in Haiti woont en waterbronnen boort, en zijn assistent dronken beiden van de bron
om de water kwaliteit te keuren. Volgens hun proffesionele kennis is dit water zelfs goed om zo te drinken.
Natuurlijk heb ik toen zelf ook het water geproeft en moet zeggen dat het inderdaad heel erg goed van smaak was.
Natuurlijk zal ik in de toekomst wel eerst het water laten testen in een laboratorium voordat ik de kinderen van Kay Angel het zomaar
zal laten drinken.

De volgende stap nu voor onze waterbron is dat er een groot ondergronds reservoir gebouwd moet worden dat dan op gezette tijden volgepompt wordt met dit water, en vandaaruit dan onze gebouwen in zal komen. We zullen ook een waterleiding aanleggen met een kraan net aan de buitenkant van onze omheining, die op gezette tijden open zal zijn voor de buurtbewoners, zodat zij hun emmers bij ons op kunnen komen vullen, ipv kilometers te moeten lopen met water op hun hoofd.

Al sinds ons tentenkamp begonnen de cribjes voor de kinderen te klein te worden, de kleintjes zijn ineens niet zo klein meer. Dus in ons nieuwe huis hebben we met de hulp van een groep vrijwilligers van Calvary Chapel vorige week stapelbedden gemaakt.

Dave Bird kwam al vroeg met zijn groep en al het materiaal om de bedden direct in de slaapkamers in elkaar te zetten.

Toen de kinderen om kwart over 1 thuis kwamen van school wachte hun een fijne verassing in de slaapkamer. Youseline, Melinda en Estania besloten meteen dat zij alle 3 boven gaan slapen en rende zonder enige terughoudenheid de speciaal geplaatste “trapjes” op. Alleen al om de enorme blijdschap op hun gezichten te zien was het het waard om deze nieuwe bedden te laten maken. We hebben 7 meisjes en dus nu 1 bed extra, zodat Chidlie een vriendinnetje uit onze “oude” buurt St Helene kan komen logeren wanneer ze maar wil.
Natuurlijk hebben we ook maar meteen nieuwe matrassen voor deze nieuwe grote bedden gekocht.

De jongens slaapkamer heeft 2 stapelbedden voor Yakime en Luckson boven , Sylvaince en Zael, die kleiner zijn, beneden. Martin blijft nog even in zijn cribje met speciale kussens voor zijn bescherming, daar hij zwaar gehandicapt is en niet in een stapelbed kan slapen. Voor hem zullen we in de nabije toekomst een speciaal bed voor gehandicapten moeten vinden.

Onze oude cribjes hebben we nu kado gedaan aan “Hands And feet”, een ander weeshuis in Cyvadier, Jacmel die nog vele kleintjes heeft en wel wat extra cribjes kan gebruiken.

Dave was zo aardig om ze voor ons daar naartoe te brengen, met de grote truck van Calvary Chapel

En toen was het tijd om mooie decoraties te maken en de slaapkamer leuk te versieren

Dat was een heel feest

Het schilderij wat de kinderen ooit samen met Martin Schmitt gekocht hadden heeft de aardbeving en verhuizing overleefd en pronkt nu weer op de muur. De meisjes slaapkamer is nu echt af. De dames hebben nu de kleinere jongetjes beloofd ook snel mooie decoraties voor hun slaapkamer te maken.

Afgelopen donderdag 31 Maart hebben we Kay Angel ingehuisd in ons nieuwe “tijdelijke” huis. Dave Bird van Calvary Chapels had de kleur “peach” voor ons gekozen toen zijn groep het huis een nieuw verfje had gegeven vorige week, maar wat mij betreft is het Oranje Boven!!!!!!!!!!!!! Het huis is echt prachtig geworden en voelt meteen als een echt warm Thuis.

Het was voor de kinderen heel spannend toen ik ze van school ging halen en we niet meer naar ons tentenkamp teruggingen, maar direct naar het nieuwe huis. Daar vonden ze alles al helemaal ingericht en de groep vrijwilligers, die gebleven waren om de kinderen te kunnen ontmoeten om even met ze te spelen. S’ochtends nadat we om half 7 de kinderen naar school hadden gebracht hadden we nl meteen met de hulp van deze groep vrijwilligers en de grote vrachtwagen van Calvary Chapels in 2 ritten alles verhuisd.

De keuken dames waren alweer flink aan het koken om 11 uur s’ochtends zodat de lunch op tijd klaar zou zijn.

Meteen het eerste weekend in het nieuwe huis hebben we hard aan onze tuin gewerkt, de voortuin is nu helemaal ingevuld met 3 vrachtwagens zeesteentjes, “sab de mer” zodat de kinderen fijn buiten kunnen spelen zonder modderproblemen.

Youseline en Estania hielpen ons mee op zaterdag ochtend om de greffel te verspreiden.

De rest van de tuin is helemaal schoongemaakt en daar gaan we over 2 weken tuintjes in planten, voor elk kind hun eigen “volkstuintje” waar we groenten en kruiden in zullen planten.

Ook voor onze auto hebben we een speciale plek gevonden in de voortuin, veilig weg van de straat voor de nacht.

Elke avond doen Youseline, Estania en Melinda de afwas.

Dat gebeurd met heel veel precisie en toewijding.

Zondagmiddag memory

Ons hekwerk krijgt elke dag nieuwe decoraties.

Het is zo’n prachtig gezicht om de kinderen fijn buiten te zien spelen, veilig in onze eigen tuin, ze zijn echt helemaal door het dolle heen. En s’avonds vallen ze helemaal uitgeput van al het spelen als blokken in slaap

En na een heel fijn eerste weekend in het nieuwe huis was het maandagochtend om kwart voor 7 weer tijd
voor school.

Heel erg goed nieuws, we hebben een geschikt huis gevonden om (tijdelijk) te huren voor Kay Angel.

Het regenseizoen staat weer voor de deur. Ons tentenkamp is dusdanig verweerd door de elementen zon, regen, stof. Iedereen is erg moe van de manier waarop we geleefd hebben de laatste 15 maanden. En de bouw, door allerlei omstandigheden vertraagd, gaat pas beginnen in April. Dan zal het zeker nog wel 6 tot 8 maanden duren voordat Kay Angel op Sacrifice gerealiseerd is. Te lang voor ons om nog in het tentenkamp door te gaan. De oplossing is natuurlijk om een geschikt en betaalbaar huurhuis te vinden. Het aanbod in Jacmel van huizen te huur is zeer beperkt. Door de aardbeving zijn vele huizen verwoest of onveilig verklaard.

Maar het geluk is met ons. Ik heb een heel mooi huis gevonden aan de andere kant van Jacmel, wat onlangs weer voor huur beschikbaar is gekomen. Dit huis heeft helemaal geen schade geleden en is veilig gekeurd door de inspecteurs van de gemeente Jacmel na de aardbeving. Het heeft een mooie voortuin waar de kinderen zometeen heerlijk in kunnen spelen, Een grote keuken, enorm grote woonkamer, genoeg slaapkamers voor ons allemaal. En de tuin staat vol met bomen die bijna allemaal iets eetbaars groeien, kokosnoten, broodfruit, bananen, plantanen, papaya en amandelen. We zitten een stuk dichter bij de school van de kinderen, en zullen niet meer steeds heel Jacmel door hoeven bij het wegbrengen en ophalen.

Daar houdt ons geluk nog niet bij op. Het huis kan wel een nieuw verfje gebruiken en wat aanpassingen voor ons, en toevallig heeft Dave Bird van Calvary Chapels deze weken elke week een groep vrijwilligers. Zij zijn direct begonnen met al het schilderwerk en andere home improvements en volgende week donderdag 31 Maart zullen zij ons ook helpen met alle mankracht en hun grote truck met de verhuizing. Wat je hier in de foto’s ziet is de grondverf, de uiteindelijke kleur is nog even een verrassing.

Onze kinderen zijn helemaal door het dolle heen van geluk om zometeen in zo’n mooi huis te zullen wonen.
Sinds ik ze afgelopen vrijdag het nieuwe huis heb voorgesteld praten ze nergens anders meer over

De 44′ dome in de achtertuin van de school S.O.S Enfants

Vlak na de aardbeving vorig jaar had Pacific Domes Kay Angel 2 geodesic domes geschonken voor nood onderdak. Eén van 36 feet en één van 44 feet in doorsnede. Jammer genoeg duurde het totale vervoer van Oregon naar Jacmel, via Los Angeles, Miami en Port au Prince 7 maanden, ondanks de hulp van zeer toegewijde mensen zoals Deanne LaRue van de Meridian Foundation, de mensen van Operation USA, Andy Watson en anderen van Airline Ambassadors, Michael Rettig, en ook de Haitiaanse Rotary Club. Tegen de tijd dat de domes eindelijk in Jakmel aangekomen waren, hadden wij inmiddels al tijdelijk onderdak opgezet met de hulp van Dave Bird from Calvary Chapel. Daar wij op dit moment dus geen gebruik maken van deze prachtige domes hebben we ze onlangs doorgegeven aan 2 andere goede instellingen. Allereerst de grotere dome aan de school waar 6 van onze kinderen naar toe gaan: S.O.S Enfants in Cyvadier.
Een fantastische school, die gratis onderwijs geeft aan hun leerlingen, en geleidt en gefinancieerd wordt door de eigenaars van Hotel Cyvadier Margaret Kohlbrenner en haar zoon Christophe Lang. 4 van hun klaslokalen waren volledig verwoest door de aardbeving. Daar zij op dit moment nog niet voldoende fondsen hebben om die klaslokalen te herbouwen draait de school in 2 ploegen in een geimproviseerde ruimte op het schoolplein. Dat betekent dus dat de leerlingen maar de helft van hun schooluren les krijgen. De 44 feet dome geeft nu onderdak aan de 4 klassen en de school draait weer haar volle uren voor alle klassen .

De 4 klaslokalen die verwoest zijn

We hadden de hulp ingeroepen van Grass Roots United om de dome op te zetten. Zij hebben nl vlak na de aardbeving speciale training ontvangen in het opzetten van geodesic domes. Hun team heeft al vele pacific domes opgezet voor diverse organisaties in Haiti, post aardbeving. GRU kwam met een team van 18 vrijwilligers onder leiding van Chad Walsh naar Jakmel. De dome was in 2 dagen opgezet op een speciaal betonnen platform wat Christophe ervoor gebouwd had.

Opzetten van de dome

Opzetten van de dome

Optillen van de dome om de volgende rij toe te voegen

Klimrek

Het team van Grass Roots United

Het was een prachtig gezicht om de constructie van de geodesic dome te volgen in slechts 2 dagen, zo ook hoe goed dit team van GRU samenwerkte. Het moment dat de huid erover getrokken werd was werkelijk adembenemend

De “huid” word over de geodesic dome getrokken

Het space ship van school S.O.S Enfants

Nadat S.O.S Enfants kans zal zien om hun klaslokalen te herbouwen zal de dome fungeren als school theater, bijeenkomsthal voor speciale gelegenheden en buurthuis.

Yakime en zijn klas van de kleuterschool S.O.S Enfants

De nieuwe klaslokalen in de dome

De 36 feet dome is mee terug gegaan met GRU naar Port au Prince waar zij haar op zullen zetten op hun terein en ze zal fungeren als medisch centrum.

Een groot dankjewel voor Pacific Domes en iedereen die ons geholpen heeft deze domes naar Haiti te krijgen.

De publieke speelplaats op het dorpsplein van Jakmel

Het is voor mij bijna niet te bevatten dat het inmiddels alweer een jaar verder is, na de bewuste aardbeving van 12 Jan 2010. Het voelt nog steeds alsof het pas net gebeurd is. Komt natuurlijk ook wel omdat we nog steeds zo druk zijn met alle gevolgen van de aardbeving. De wederopbouw in zijn algemeen is nog niet begonnen, zelfs een groot gedeelte van al het puin is nog steeds niet geruimd. Te veel mensen wonen nog steeds in barre omstandigheden in tentenkampen, wat ons dus iedere dag confronteerd met de herinnering aan 12 Januari. Ons eigen proces tot wederopbouw, waar we enorm intensief mee bezig zijn, verloopt ook langzaam, door allerlei tegenslagen van verschillende aard. Woensdag 12 Januari 2011 was voor ons een dag van herdenking en reflection. Voor mij persoonlijk erg emotioneel, daar ik erg dankbaar ben dat geen van onze kinderen of personeelsleden zijn omgekomen in deze ramp, maar tegelijkertijd heel triest voor een aantal dierbare persoonlijke vrienden en vriendinnen die ik heb verloren deze dag een jaar geleden. Alle kerken in Jakmel zaten de ochtend vol met biddende mensen. Een lange stoet van biddende, zingende mensen ging door de straten van kerk tot kerk, zodat meer mensen zich konden aansluiten. Verschillende organisaties hadden gratis t-shirts uitgedeeld, dus een lange stoet van veel dezelfde shirts.

De lange stoet van biddende, zingende mensen

s’Middags ben ik met de 5 oudste kinderen, Youseline, Estania, Melinda, Yakime en Luckson Jakmel ingegaan om diverse activiteiten te bezoeken. Dezelfde kinderen dus waarmee ik vorig jaar op de speelplaats op het dorpsplein was. We begonnen met een bezoek aan die speelplaats, die tot op heden nog steeds een tentenkamp bergt. Toen Yakime, die toen 4 was, de speelplaats zag begon hij honderduit te praten over hoe hij zich daar zó vermaakt had vorig jaar en dat die “stomme” aardbeving zijn plezier helemaal had verknald, en dat we daarna nooit meer naar de speelplaats hebben kunnen gaan. “Lia, Lia weet je nog hoe ik helemaal tot bovenop het klimmenrek was geklommen, goed was dat van mij, he” riep hij heel blij met een grote glimlach. Ik kreeg spontaan tranen in mijn ogen. De kracht en onschuld van een kind is een mooi geschenk. Voor de aardbeving gingen we wel 2 x per week naar de speelplaats, maar sindsdien is dat niet meer mogelijk geweest.

De schommels dienen nu als extra bevestiging voor de tenten

Yakime’s favoriete klimrek

We hebben de Memorial muur bezocht aan het strand van Jakmel. Dit is een mozaiek project van Art Creation Foundation for Children ( ACFFC ) ter nagedachtenis aan de aardbeving. De kinderen die in dit programma zitten hebben sinds Juni 2010 aan deze muur gewerkt, onder leiding van diverse buitenlandse kunstenaars. Het resultaat is erg mooi.

Tree of Life

Sea Spirits

Cine Institute: voorbereidingen voor vertoning van films naast de Memorial muur

Er was om 4.53 PM, “het moment van de aardbeving” een algemeen moment van stilte, die wij samen met vele anderen op het strand van Jakmel beleeft hebben tijdens een herdenkingsdienst die daar plaatsnam. Daarna hebben we de middag afgerond met een bezoek aan Jakmel Ekspresyon. Dit is een nieuw post-aardbeving cultureel centrum ter nagedachtenis aan Flo Mc Garrell. Flo, een goede vriend van mij, was de directeur van FOSAJ, een cultureel centrum dat door de aardbeving voor het grootste gedeelte verwoest is. Flo zelf is ook in de aardbeving omgekomen. De Jakmel artiesten hadden een speciale beeldenshow opgezet ter nagedachtenis aan Flo.

Beelden show van locale kunstenaars ter nagedachtenis aan Flo Mc Garrell, directeur FOSAJ

Yakime vindt de beelden erg grappig

De speciale ‘Vevé” voor Flo Mc Garrell

Het was al met al een zeer vredige dag voor ons.

Wij hier in Kay Angel hebben een hele leuke Kerst door gebracht. De festiviteiten begonnen al op dinsdag 21 December met het Kerstfeest op de school van Martin, Pazapa. Dat is de school voor gehandicapten. Er was muziek, dans en om 12 uur warm eten voor alle kinderen en ouders. Ik had tussendoor Youseline, Estania en Melinda van hun school opgehaald, zodoende dat zij ook even van het PAZAPA feest konden meegenieten. Martin ontving een mooi kado van de directrice/Kerstvrouw van PAZAPA

Martin ontvangt kado van Kerstvrouw Marika MacRae, directrice van PAZAPA

Kerstfeest van PAZAPA

Martin met Youseline, Estania en Melinda op het Kerstfeest van PAZAPA

Op woensdag 22 December werd het kerstfeest gevierd op de school van Youseline, Estania, Melinda, Yakime, Luckson en Kettia S.O.S Enfants. Alle klassen hadden een lied, gedicht of dansje ingestudeerd en voorgedragen. Het kerstkado aan alle kinderen van deze school bestond uit een hygiene kit in het kader van de cholera epidemie.

De klas van Youseline, estania en melinda draagt voor op het SOS Enfants kerstfeest

Op donderdag 23 December deed de kerstman zelf een bezoek aan Kay Angel en had een mooi kado voor elk kind. De kerstman kwam aan in een UN auto, en werd begeleidt door een aantal UN politie agenten in uniform, die vele foto’s namen. De kerstman riep elk kind bij zich op schoot om het kado te overhandigen. Youseline, Estania en Melinda hebben hun hele kerstrepetoire voorgedragen voor Tonton Noël, zoals de Kerstman in kreyol wordt genoemd. Geen van onze kinderen was ook maar 1 seconde bang van de kerstman. Daar ik dat toch een beetje vreemd vond vroeg ik de kinderen na afloop of ze toch niet een beetje bang waren geweest. Het was tenslotte de eerste keer in hun leven dat ze de Kerstman ontmoetten. “Nee hoor, antwoorden ze me, we zijn niet bang geweest, want dit was niet de echte Kerstman. Dit was gewoon die Canadese politie agent van de UN die ons de afgelopen 2 weken heel vaak bezocht heeft, en die de kleren van de Kerstman had aangetrokken.”

Nancy op schoot bij Tonton Noël

Zael met Tonton Noël

Youseline met Tonton Noël

Zingen voor Tonton Noël

Op de foto met Tonton Noël

en weer naar huis…
Een groot dankjewel voor Marc Senechal, de Canadese politieagent van de UN voor het leuke bezoek en de mooie kado’s.

Op eerste Kerstdag heeft Kay Angel haar eigen traditionele kerstfeest gevierd. Dit is iets wat we elk jaar doen. De keukenstaf bereidt een heerlijke, speciale lunch, en al ons personeel is uitgenodigt. We hadden DJ Rochel, onze nachtbeveiliging die voor de muziek zorgde, de kinderen hebben allemaal wat voorgedragen en in de microfoon gezongen, sommige van onze personeelsleden droegen zelfs ook wat voor, en s’middags mochten de kinderen hun kadootjes uitpakken die de Kerstman in de nacht ervoor bij de kerstboom had achtergelaten voor ze. Het is een heel geslaagd en gezellig kerstfeest geweest.

We hopen dat het jaar 2011 ook een heel goed, positief jaar zal worden voor iedereen.

Kertsfeest van Kay Angel voor alle kinderen en het hele personeel

Onze kinderen hebben deze week weer een week school gemist. Maandag, dinsdag en woensdag ochtend zijn we nog elke keer netjes op tijd om 7 uur aangekomen, opgewacht door de directeur met de mededeling dat de leraren niet gekomen waren. Dus konden we weer naar huis. Hij zei: ” ik denk dat ze morgen wel zullen komen”. Maar woensdagochtend besloot hij om de school dan maar voor de rest van de week te sluiten, want er waren nog steeds geen leraren op komen dagen. Het is gebruikelijk in Haiti voor leraren om bepaalde excusen te gebruiken om gewoon thuis te blijven voor een aantal dagen. Verkiezingen is daar 1 van. Het onderwijs van onze kinderen lijdt daar wel onder. De kinderen zelf trouwens ook, want ze vinden hun nieuwe school heel erg leuk, en gaan echt met plezier elke dag naar school

Afgelopen zondag zijn de verkiezingen voor de nieuwe President van Haiti gehouden. Deze liepen niet helemaal probleemloos. Er was veel kritiek en beschuldigingen van fraude. 12 van de Presidents kandidaten riepen om 12 uur s’middags al om de verkiezingen te annuleren wegens overduidelijke fraude en intimidatie van kiezers door de huidige regering die volgens tegenstanders hun “eigen man” Jude Celestin in het zadel probeert te helpen.

Het is een traditie in Haiti om op zo’n dag door de straten te rennen met pistolen etc en kogels in de lucht af te vuren. Ook intimideren aanhangers van een bepaalde partij aanhangers van een andere partij met wapens. Er zijn een aantal doden gevallen op die manier in Port au Prince. Ook werden er overal in het land autobanden op straat verbrandt uit protest tegen de verkiezingen. Inclusief Jacmel. Afgelopen maandagmiddag was het nog steeds rumoerig in de straten met veel demonstraties en wegversperringen gemaakt van brandende autobanden en grote keien.

Het officiele verkiezings bureau CEP noemde de verkiezingen in de media een succes en verklaarde dat er maar een minimum aan fraude was gepleegd. Te weining om daarvoor de verkiezingen te annuleren. De uitslag van de verkiezingen is tot op heden nog niet bekend, maar het staat al wel vast dat als Celestin als overwinnaar eruit komt er weer enorme problemen zullen zijn hier met demonstraties, protesten en brandende autobanden op de straten.

Haiti cherie!

Dan maar weer terug naar huis als de school gesloten blijft…

Vandaag is het een Nationale feestdag in Haiti. Op deze dag in 1803 werd namelijk de laatste slag geleverd in de onafhankelijksheidsstrijd/revolutie van de slaven tegen het leger van Napoleon. Jean Jacques Dessalines leidde de aanval op Fort Bréda, Vertières in het noorden van Haiti. Dit was de laatste plaats die nog in handen was van het Franse leger. Deze dag wordt “De slag om Vertières” genoemd. Het was de eerste keer in de geschiedenis dat een zwart leger een succesvolle strijd voor hun vrijheid voerde en wonnen. Op 1 Januari 1804 werd de vrije Republiek Haiti gesticht, de eerste onafhankelijke zwarte staat. Vandaar ook dat 1 Januari de Haitiaanse onafhankelijksheidsdag is.

Heel toevallig, of misschien wel helemaal niet per toeval is het vandaag ook mijn verjaardag. Door wat ik allemaal al heb meegemaakt dit jaar was het voor mij natuurlijk wel een hele speciale dag dat ik mijn verjaardag nog kan vieren.
We hebben s’middags een leuk feestje gedaan met de kinderen, compleet met taart, slingers en spelletjes. Youseline, Melinda en Estania hadden speciale verjaardagstekeningen gemaakt als kado voor me. En natuurlijk hebben de kinderen vele malen voor me gezongen.

Bon Fèt!

Hier even een teken van leven vanuit Jakmel, nu dat de electriciteit weer terug is en ook het internet signaal weer werkt. We hebben enorm geluk gehad dat de orkaan TOMAS besloten had een ietsje meer links van ons te passeren. In eerste instantie was de voorspelling dat hij recht op Jakmel zou afstevenen. Zie foto’s beneden. We hebben wel enorm veel water over ons heen gekregen en ook best wel flinke wind, maar gelukkig niet die 120 km/u wind die dichter bij het oog van de orkaan waaide.

We hadden donderdag ochtend alle kids en al onze spullen in Hotel Leviya gehuisd, een enorme klus waar ik gelukkig hulp in de vorm van Dave Bird met wat sterke kerels voor had weten te vinden. Zaterdag middag was het over en brak de zon door, maar we zijn pas zondag middag terug kunnen gaan, omdat ons tenten kamp eerst op moest drogen, voornamelijk de vloeren. Dit geintje van TOMAS heeft ons wel geld gekost voor 3 nachten in het hotel, maar we zaten in ieder geval droog en veilig en de kinderen hebben goed geslapen.

De cholera epidemie hier breidt zich steeds verder uit. Eergisteren is de 1ste patient met cholera opgenomen hier in Hopital ST Michel in Jakmel. Deze persoon kwam van het plaatsje Lavoud, niet ver van Jakmel vandaan, Deze persoon is geisoleerd van de andere patiënten en wordt behandeld. In Gonaive en Port au Prince zijn sinds dit weekend heel veel mensen ziek geworden. De ziekenhuizen kunnen het aantal nieuwe patiënten niet aan. In Gonaive heeft een ziekenhuis hun deuren zelfs gesloten voor alle cholera patiënten, omdat ze bang zijn voor besmetting naar hun andere patiënten die ze in dat ziekenhuis hebben. Veel mensen zijn erg bang voor besmetting en omdat de ziekenhuizen hun zieke familie leden niet op kunnen nemen, leggen ze ze op straat bijv voor de deur van een kerk in de hoop dat iemand anders voor hun familielid zal zorgen. Dat gebeurd dus niet en al velen mensen in Gonaive en St Marc zijn op die manier op straat gestorven, Echt heel erg vreselijk.

Wat wij als maatregelen treffen is kinderen en personeel constant erop wijzen handen te wassen met desinfecterende zeep. Wij wassen onze kinderen altijd al met zuiver gefilterd water. Wij koken met gefilterd water, en alles wordt afgewassen met gefilterd water met chloor erin, ook groenten worden met gefilterd water met wat chloor erin gewassen.

Maar al met al zijn het weer extra zorgen, het is ook altijd iets hier in Haiti, je hebt nooit rust ;-(