Onze “kampioenen” vliegeren bovenop de berg van Cap Rouge

Wij hebben net een fantastisch Paas weekend doorgebracht dit jaar.
Allereerst kwamen alle kinderen thuis met prachtige school resultaten voor dit semester.
Melinda is wederom 1ste in haar klas met een gemiddelde 8.86, gevolgd door Youseline 7.46 en Estania 7.40. Yakime kwam thuis met een prachtig gemiddelde van 8.40, Luckson schoot een beetje onder de maat met een matige 6.0.
Kettia, die nu in het 2de jaar van de kleuterschool zit, was ook 1ste in haar klas, met allemaal A’s op haar rapport, wat hier staat voor uitmuntend. De andere 4 kinderen, die in het 1ste jaar van de kleuterschool zitten, kwamen allemaal thuis met een B, wat staat voor Tres Bien ( Zeer goed).
Het is zo ontzettend leuk en belonend om te zien hoe goed onze kinderen het doen in school, en hoe ze allemaal,stuk voor stuk echt enorm graag naar school gaan elke dag.

Chidlie links naast Estania

Voor Goede Vrijdag hadden onze kokkinnen Madame Eltide en Madame Floriane de traditionele Haitiaanse “Goede Vrijdag maaltijd” gekookt, een speciale vis saus met een heerlijke rode bieten / aardappel salade en hard gekookte eieren.
Gekookte plantanen, zoete yams en zoete aardappelen. En natuurlijk de rijst met bonen.
Wat een feest!!!!
Chidlie, een heel lief vriendinnetje van ons, uit onze oude buurt St Helene, bracht de Paas vakantie door bij ons, zoals ze bijna alle schoolvakanties en de grote zomer vakantie doet.
Zij was extra enthousiast over deze maaltijd, want thuis vindt zij dit soort lekker eten niet voor Goede Vrijdag, of wat dat betreft voor welke andere dag dan ook.

Haiti kent niet echt de PaasHaas, en ook niet de traditie van chocolade zoeken in de tuin op Paas zondag ochtend.
Ikzelf heb hele fijne jeugd herinneringen van Paaszondag opgroeiend in Nederland, chocolade eieren zoeken in de tuin samen met mijn 5 broers en zussen die mijn moeder voor ons verstopt had. En dan vliegeren in het park voor ons huis.
Dus heb ik op Zondag ochtend onze kinderen het verhaal verteld van de Paashaas, de chocolade eieren, chocolade haasjes en hoe ik vroeger Pasen doorbracht met mijn familie. Ze vonden het prachtig.
Ze vonden het nog mooier toen ik hun vertelde dat ik de Nederlands PaasHaas had gebeld en om chocolade had gevraagd om voor hun te verstoppen in onze voortuin!!!!!!

Ze hadden zoveel lol met het zoeken, en het duurde ook niet erg lang voordat ze de chocolade vonden, wat maar goed was ook, want het is hier natuurlijk zo warm, dat de chocolade al bijna begon te smelten.

Chocolade kipje in de amandel boom

Sophie heeft net haar chocoladekipje gevonden in één van de speel autobanden

Vliegeren bovenop de berg Cap Rouge

Na de lunch zijn we de bergen opgereden, helemaal naar boven, naar Cap Rouge, om te gaan vliegeren
Dat is een Paas traditie die Haiti deelt met Nederland.
Paas Zondag gaat iedereen hier vliegeren.
Er stond helaas niet echt veel wind, maar toch gingen de vliegers de lucht in, en de kinderen hadden een fantastische middag ermee.

Schneider in het witte t-shirt steekt zijn vlieger op met de hulp van Estania

Schneider, het 7 jarige zoontje van Magalie, 1 van onze nannies, logeerde deze week ook bij ons, en bleek hartstikke goed in het vliegeren te zijn.

Youseline flink aan het vliegeren, terwijl onze 2 broertjes Yakime en Sylvaince toekijken, wachtend op hun beurt

Al met al een heel erg leuk Paas weekend en weer een fantastische jeugd herinnering erbij voor onze kinderen.
Van nu af aan zal chocolade zoeken een jaarlijkse Paas traditie zijn voor de kinderen van Kay Angel

Zaël, ons jongste kind, is vandaag alweer 4 jaar geworden.
Voor zijn verjaardag wilde hij absoluut!! geen taart dit jaar, en had dat ook al ruim van te voren aan iedereen hier in huis aangekondigd. De laatste 2 weken bleef hij maar zeggen:

“mwen vle al benyen nan lamè, ak manje pwason boukanen ak fritaj pou fet mwen”
“Ik wil zwemmen in de zee, en gegrilde vis eten met gebakken plantaan voor mijn verjaardag”

Natuurlijk is zijn wens ons bevel, en alle andere kinderen waren ook helemaal enthousiast over deze verjaardagswens,wat absoluut geen verassing is voor mij. Uitjes naar het strand zijn hartstikke leuk, en we zijn allemaal dol op gegrilde vis met gebakken plataan.
Als verjaardagskado voor Zaël hadden de andere kinderen een vrolijke feestmuts voor hem gemaakt, met bijpassende bril en horloge van materialen uit onze creative koffer, “zodat iedereen op het strand kan zien wie er jarig is vandaag!!”
Natuurlijk hebben ze de hele rit naar het strand voor zijn verjaardag gezongen, en nogmaals toen we ons plekje op het strand hadden gevonden.

We hadden Martin ook meegenomen, die vandaag voor het eerst in de zee is geweest, en hij vond het fantastisch.
Eliane, een van onze nannies had hem samen met Nancy en Melinda eerst lekker ingesmeerd met nat zand en daarna heeft hij uren heerlijk op het strand  zitten spelen, zeer nieuwsgierig naar dat water wat steeds maar kwam, en dan weer wegtrok.
Zo leuk om hem nieuwe dingen te zien ontdekken.

Martin

Zael samen met Nancy lekker met de handen in het zand, Luckson sprint op de achtergrond naar de zee

Mijn man NJ speelt voetbal met Zael en Youseline

Yakime maakt fantastische radslagen tegenwoordig, hij is zeer acrobatisch aangelegd

Volgens verwachting is het een heerlijke uitgelaten feestmiddag geweest, het water was heerlijk, de zon scheen, , iedereen heeft zich enorm vermaakt.
Met natuurlijk als hoogtepunt die heerlijke gegrilde vis met gebakken plantaan en pikliz, een typische spicy Haitiaanse salade.

Heerlijk gewoon en enorm hartverwarmend voor mij, om te zien hoe Zaël ervan genoot om zo het middelpunt te zijn vandaag.
Hij was super trots en helemaal in zijn nopjes. En het straalde ervan af.

Ik herinner me nog maar al te goed de dag dat zijn vader huilend bij ons aanklopte, 14 April 2008 helemaal radeloos met Zaël in zijn armen en me smeekte om zijn zoontje in te nemen, anders had hij geen andere keuze dan, in zijn eigen woorden, hem maar weg te gooien.
Hij kon namelijk niet met dit kindje thuis aankomen, want hij was getrouwd en zeer arm, en de moeder van Zaël, die 1 week na de bevalling aan AIDS was overleden was slechts een slippertje geweest.
Daarbij teste Zaël zelf ook nog eens  HIV+, gewoon teveel voor deze man.
Kijkend naar  Zaël vandaag en hoe blij hij is, net 4 jaar geworden, geeft mij ook zo’n enorm gevoel van blijdschap dat we hem ingenomen hadden, ondanks dat we al 12 kinderen hadden, terwijl ons budget maar toereikend was voor 10 kinderen.
We hadden hem meteen ingeschreven in het AIDS programma, genaamd CDV in het plaatselijke ziekenhuis,  waar hij direct op profylactische medicijnen gezet werd voor zijn HIV status, en toen hij 12 maanden oud was teste hij al niet meer positief.
Op 18 maanden oud wordt de laatste definitieve test gedaan die bepalend is, en de test was negatief.
Dus vandaag de dag is Zaël een gewoon jongetje, helemaal gezond en gelukkig.

Van harte gefeliciteerd, Zaël !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
We houden allemaal enorm veel van jou.

Zaël op de eerste dag bij ons 14 April 2008

Estania, Melinda en Youseline

Estania en Youseline hebben vandaag supermazzel gehad in het ziekenhuis tijdens hun maandelijkse controle in het AIDS programma.
Beide wegen nu eindelijk genoeg om op de combinatie pil Combivir gezet te kunnen worden.
Dit in plaats van de “cocktail”,  3 verschillende siropen die ze tot nu toe 2 keer per dag moesten drinken.

Gingen ze voorheen naar huis met een rugzak vol met flaconnen 3TC, AZT en NVP, vandaag kregen ze slechts 1 licht potje met 60 pillen voor de maand mee.
De vreugde en blijdschap die ze toonde bij de dokter was ZOOOO fantastisch om te zien. Ze gingen letterlijk helemaal uit hun dak.
De dokter was aangenaam verrast dat ze zoooo blij waren met de medicatie verandering.
Maar die ARV siropen zijn gewoon ook niet lekker voor kinderen, ze smaken erg bitter.
Ikzelf ben ook harstikke blij met deze verandering, ik ben namelijk degene die de kinderen de medicatie geeft hier thuis, en dit maakt het wel een HEEL stuk makkelijker voor mij, niet meer 12 ml van dit, 14 ml van dat en 24 ml van het andere.
Gewoon 1 pil, Joepieeeee!!!!!!

Arme Melinda, zij is nog 0,8 kg te licht voor de Combivir pil, dus zij ging weer naar huis met een  zware rugzak vol met de “cocktail”.
Maar de dokter vermoedt dat ze Melinda volgende maand ook op de combivir kan zetten.
Melinda is vastbesloten om genoeg te wegen voor volgende maand’s controle, zij wil namelijk ook heel graag op die pil, ze zegt dat ze deze maand extra veel gaat eten.
Schattig.

Jacmel is internationaal beroemd om haar kleurrijke carnaval met prachtige papiér maché maskers en poppen, maar de school van onze kinderen SOS Enfants in Cyvadier is plaatselijk zeer beroemd om haar jaarlijkse kinderoptocht door Cyvadier de week voor het “echte” carnaval.
Melinda, Estania en Youseline waren alle 3 uitgekozen om dit jaar mee te lopen.

Estania

De directrice van de school, Madame Hans was zo’n 3  maanden bezig geweest met grote hulp van vriendinnen om alle prachtige kostuums in elkaar te naaien. Het resultaat was er dan ook naar, iedereen zag er prachtig uit.
De optocht begon om 2 uur s’middags en eindigde rond half 6, het was een behoorlijk parcours wat de kinderen al dansend af hebben gelegd.
Melinda had het grote geluk dat zij op een wagen mocht dansen.

Youseline

Melinda

Het was s’avonds moeilijk om de 3 dames uit hun kostuum te krijgen, ze hadden zó enorm genoten van deze optocht en waren erg trots op hun mooie kostuums. Ze waren er het liefst mee gaan slapen.
Ze hopen van harte volgend jaar zeker weer mee te mogen doen.

Colleen O'Connell, Andrew Craik, Phil Menard en Brenda MacAlpine met Martin in zijn nieuwe rolstoel

Martin had een fantastische visite vandaag van Team Canada Healing Hands
Zij kwamen hem een “pony walker” en nieuwe rolstoel brengen.
Mooi op tijd ook, want de rolstoel die wij voor hem hebben begint al aardig te verslijten.

Team Canada Healing hands heeft al erg veel voor Martin gedaan sinds de dag dat  Colleen O’Connell (Medical Doctor, Neuro rehabilitation) hem voor het eerst ontmoette in Pazapa, 2,5 jaar geleden.
Het eerste wat ze voor hem gedaan heeft was hem steunzolen voorschrijven, die speciaal voor hem gemaakt werden en betaald door haar organisatie.
Daarnaast hebben we al vele bezoeken gehad van verschillende teams van Team Canada die fysiotherapie met Martin hier thuis kwamen doen.

Phil, Andrew en Brenda helped Martin in de pony walker

Phil, Andrew en Brenda passen de pony walker aan op Martin

Phil werkt met Martin in de pony

Het idee van de pony walker is dat we hopen en proberen dat Martin op een dag zal gaan lopen.
Phil, de fysiotherapeut werkte zeer intensief met Martin in de pony, en liet ons ook zien hoe wij dat werk nu voort kunnen gaan zetten.
Vanaf het moment dat Martin in de pony zat was hij heel content. Grote glimlach de hele tijd, en hij heeft geen moment gehuild. Iets wat Martin veel doet als iets hem niet zint, of als hij ergens gefrustreerd over is.
Dat is een erg goed teken.

Martin is helemaal gek op zijn nieuwe pony

Brenda, de occupational therapist, past de rolstoel op maat aan voor Martin

Een prachtig moment van liefde en dankbaarheid voor Brenda van Martin

De nieuwe rolstoel past Martin zoveel beter dan de oude, en geeft ook veel meer steun en comfort and zijn postuur.
Ik zelf vind hem erin ook erg knap uitzien 

Terwijl Brenda MacAlpine & Andrew Craik druk bezig waren om de rolstoel helemaal op maat te zetten voor Martin
besteedde Phil veel tijd aan fysiotherapie met hem.

Phil doet fysiotherapie met Martin

Wij zijn natuurlijk heel erg dankbaar voor Team Canada Healing Hands,  Colleen, Phil, Brenda en Andrew dat zij ons weer keer op keer blijven bezoeken.
Martin heeft er enorm veel baat bij.

De week voor de Kerst hebben de kinderen zich elke avond heerlijk met sterretjes in de tuin geamuseerd

Zoals gebruikelijk elk jaar, hadden de beide scholen van onze kinderen een kerstviering georganiseerd.
Op dinsdag 20 December was de viering van Pazapa, de school voor gehandicapten, waar Martin naar toe gaat.
Martin mocht een aantal broertjes en/of zusjes meenemen naar zijn school, en hij had gekozen voor Estania, Youseline,en Melinda.

Aan het eind van de viering ontving Martin een mooi kado van de directeur van Pazapa Jean Joseph Forgeas.

Op vrijdag 23 December was de viering van de school S.O.S. Enfants waar de andere kinderen naar toe gaan.
Er waren veel voordrachten van poëzie, muziek en dans.
Youseline, Melinda en Estania zitten op dansles, die van de school uitgaat en ook zij deden een voorstelling met hun groep.

Het is bijna 2 jaar na de aardbeving, maar nog steeds wonen er veel mensen in tentenkampen in en rond Jacmel.
Samen met de kinderen hadden we besloten om iets speciaals te doen voor de kinderen in een OIM- kamp dichtbij waar wij nu wonen.
Wij hadden namelijk zoveel speelgoed ontvangen vanuit Nederland, Amerika en Canada na de aardbeving dat er genoeg knuffelbeesten waren om kado te doen aan die kinderen die zoveel minder hebben dan onze kinderen.
Estania, Melinda en Youseline wilden graag mee gaan helpen met het uitdelen, en op kerstavond zijn we naar het OIM-kamp gereden en hebben vele kinderen daar blij gemaakt.
Het was ook een goede ervaring voor onze 3 meisjes om zo te delen.

Natuurlijk heeft de Kerstman zelf ook dit jaar  weer Kay Angel bezocht.
Op zondag ochtend 25 December werden we allemaal wakker met een mooie verrassing onder onze kerstboom

De Kerstman was blijkbaar erg druk geweest en/of erg moe dit jaar, want de kadootjes waren voor de verandering niet ingepakt.
Maar voor elk kind waren er wel meerdere kadoos, dus voor iedereen een feest

Marie met alle kinderen van Kay Angel

De afgelopen 2 weken hebben we elke middag een leuk bezoek gehad van Marie Bertrand.
Marie is  Haitiaans, geboren in Jacmel, maar woont al vanaf haar 5de jaar in Boston, USA.
Zij was nu enkele weken in Jacmel om haar moeder op te zoeken. In Amerika werkt ze met kinderen en doet ook veel na-schoolse opvang. Ze wilde ook graag hier in Jacmel een gedeelte van haar vakantietijd nuttig met kinderen doorbrengen.

Na wat zoeken op het internet kwam ze Kay Angel tegen, belde me om kennis te maken en het klikte meteen tussen haar en mij en de kinderen. Marie spreekt natuurlijk vloeiend Kreyol, maar ook vloeiend Engels. Ideale combinatie voor Engelse les met onze 3 oudste meisjes.

Estania, Youseline, Melinda en Marie in de Engelse Les

Elke middag besteedde ze een uurtje aan de Engelse les.
Daarnaast was Marie ook zeer creatief met allerlei leuke activiteiten.
Een “triathlon” met oa onze autobanden en het hobbelpaard als onderdeel was zéér favoriet onder de kinderen.

Een andere favoriet was de stoelendans………………….

Elke middag rond half 2 hoorde je in onze voortuin een vrolijk en uitgelaten “Marie la, marie la” “Marie is hier, Marie is hier” en werd Marie zeer enthousiast begroet door 11 kinderen en onze 2 puppies Onyx en Nesta.
Inmiddels is Marie weer terug in Boston, en natuurlijk missen we haar aanwezigheid hier, maar de kinderen hebben met haar afgesproken om af en toe bij te kletsen via Skype en we kijken allemaal uit naar haar volgende bezoek aan Jacmel.

Sandy, Lia en Doris met alle kinderen en hun nieuwe kleding

Doris Frame is een zeer speciale vriendin van Kay Angel en sinds de aardbeving is zij al vele malen bij ons op bezoek geweest.
Volgens haar eigen zegge voelt ze zich nu een soort Oma voor onze kinderen, en wil ze graag altijd op bezoek blijven komen, om ze op te kunnen zien groeien. Wij noemen haar dus “Grandma Doris”
Haar dochter Susan Frame is een goede vriendin van mij en ook van Flo, de directeur van FOSAJ die in de aardbeving omgekomen is.

Susan was op dat moment samen met Flo in dat hotel Piece of Mind wat ingestort was, en gelukkig voor Susan was het haar wel gelukt om op tijd naar buiten te rennen. Zeer dankbaar dat haar dochter de aardbeving overleeft had heeft Doris sinsdien een zeer speciale interesse voor Haiti en met name Jacmel ontwikkeld.
Elke keer dat ze op bezoek komt brengt ze luiers mee, niet alleen voor onze Martin, maar ook voor vele moeders die nog in een tentenkamp wonen.
Samen met haar familie heeft ze een fonds opgericht, “Haitian Friends fund”, en maakt ze de rondes met lezingen over de huidige situatie in Haiti thuis in Illinois, USA om voldoende financiele middelen in te zamelen om al die diapers te kopen.
Daarnaast brengt ze ook steeds zelf gemaakte jurkjes en broekjes mee. Deze kleding is gemaakt op speciale workshops for Haiti, “Dresses for Haiti”, uit t-shirts en kussen-overtrekken die dan vrolijk versiert worden met oa kant en decoratief stiksel.
Deze reis had Doris maar liefst 300 jurkjes bij zich, en onze meisjes hebben allemaal 3 nieuwe jurkjes ontvangen, en de jongetjes leuke broeken.

Sandy en Doris achter in de pickup truck met Estania, Melinda en Youseline

Een tas vol met nieuwe knuffelbeestjes

1 voor 1 mochten de kinderen een knuffel uit komen zoeken

Een favoriete jurk van Doris, erg muzikaal

Onze dames zijn super blij met al hun mooie nieuwe jurkjes, en deze jurkjes zijn ook erg geschikt voor het tropische klimaat van Haiti.
Heel erg bedankt Grandma Doris en zus Sandy.

Vandaag is de school S.O.S. Enfants weer begonnen.
Afgelopen jaar hadden we al 6 kinderen in deze school, dit jaar zijn het er 10.
Youseline, Melinda en Estania zitten in het 2de jaar,  Luckson en Yakime beginnen nu in de 1ste klas.
Kettia heeft nog 1 jaartje te gaan op de kleuterschool, en Jesula, Nancy, Sophie en Sylvaince zitten nu in het eerste jaar van de kleuterschool.

De school begint precies om 7 uur en dus moeten we de kinderen uiterlijk om 10 voor 7 voor de deur hebben.
Er wordt namelijk eerst gezamelijk gezongen, gebeden en de Haitiaanse vlag gehesen.
Kom je te laat dan kom je de school niet in, en de poort gaat om 5 voor 7 stevig op slot.

Er gelden ook strikte regels voor de uniformen, schoenen en vooral de haarstijl.
Het haar moet op een bepaalde manier gevlochten worden, met strikken in de kleur van het uniform, dus dat is iets wat we  de avond van te voren al doen. Dat zou teveel tijd nemen om s’ochtends vroeg te doen. Het is namelijk zowiezo al een behoorlijke drukte in de ochtend nu om 10 kinderen op tijd klaar te hebben voor school. We ontbijten nu om 6.15 AM en om half 7 nemen de 5 meisjes die HIV+ zijn hun ARV medicijnen in, zodat we om 6.35 AM kunnen vertrekken.

De 4 kleintjes die nu voor het eerst naar school gaan zijn al dagen helemaal uitgelaten van het vooruitzicht dat school gaat beginnen en ze zijn super trots om ook eindelijk een mooi school uniform aan te hebben.

Klik op de foto om naar de website van Mieke Opdam te gaan

Al enige tijd liep ik rond met het idee om mijn creatieve talent in te zetten voor een goed  doel. Dat moest een kleinschalig en persoonlijk project worden waarbij het geld direct naar de betrokkenen gaat.
Mijn idee ‘een creatieve donatie’ heb ik uitgewerkt en ben toen op zoek gegaan naar een project passend bij mijn idee en doelstelling.
Dat is het weeshuis Kay Angel in Haïti van Lia van de Donk geworden.
Ik ben geraakt door haar inzet en toewijding om de kinderen van haar weeshuis een goed leven en een goede  toekomst te bieden en draag Kay Angel dan ook een warm hart toe.”

Mieke Opdam

Voor meer informatie over het  initiatief van Mieke Opdam kunt U haar website bezoeken op
http://www.miekeopdam.nl/
http://www.miekeopdam.nl