Het land was op papier 47 centiemes toen we het kochten, maar na de officiele landmeting die wij net gedaan hebben met Arpanteur Jean Maxo Bazile blijkt dat het land een totaal van 48 centiemes meet. In Haiti meet men land in Carreaux. 1 carreau is gelijk aan 100 centiemes, en 1 centieme is gelijk aan 128 vierkante meters. 1 Carreau is gelijk aan 1.29 hectaar of 3.19 Amerikaanse acres. Dit systeem van landmeting stamt uit de koloniaanse tijd onder Frans beheer.

In ieder geval, het land is prachtig. De aarde is opgemaakt uit rode kleiachtige grond die zeer vruchtbaar is. Heel goed voor onze toekomstige eigen groenten tuin. Het land loopt een beetje op tegen de heuvelrug waardoor we een prachtig uitzicht hebben op Jacmel in de verte en de heuvelrug aan de overkant van de baai van Jacmel. De zon komt achter ons op en gaat voor ons onder, dus de toekomst houdt vele prachtige zonsondergangen in het verschiet. Verder is de hele omgeving nog ongeschonden en heel erg groen, een zee van palmbomen ligt voor ons en geeft ons een prachtig uitzicht. Op het land zelf zijn al vele fruitbomen aanwezig, zoals Mango, limoen, korosol, kokosnoten, grapefruit en zure sinaasappel die uitstekend is om vlees te marineren. Er wonen veel kinderen in deze buurt, en achter ons land liggen vele bergpaadjes die we in de toekomst zullen gaan verkennen met onze kinderen. Een heel gezond verschil met de stoffige wijk waar we nu wonen in St Helene, Jacmel.

De rode stip is waar ons land is.

Arpanteur Jean Maxo Bazile met zijn assistent.

Het markeren van de landgrenzen.

De aanduiding voor onze priveweg van 12 meter lengte naar het land.

De bovenkant van het land.

Het graf van Baron Idoris links, met rechts onze landpaal.

Heel erg droevig nieuws, Zondag 13 Juni jl. is onze Idoris overleden om 10.20 s’ochtends. Idoris was ons kleine mannetje die ondanks dat hij afgelopen 17 Mei 2010 3 jaar is geworden er uit zag als een 6 maanden oude baby. Hij was nl zwaar gehandicapped. Idoris was ten vondeling gelegd op 17 Mei 2007 voor de deur van het Albert Schweitzer ziekenhuis in DesChapelles, in het noorden van Ayiti ( Haiti). Volgens de aanwezige arts die dag was hij net geboren en op dat moment was het zelfs niet duidelijk zichtbaar dat er iets mis was met Idoris. De afgelopen 2 jaar hebben wij voor Idoris gezorgd. Hij is bij ons gekomen via een bevriende fysiotherapeute die in dat ziekenhuis werkte in die tijd, en zag dat Idoris in een te klein kribje lag, verlamd, doof en blind leek en alleen maar 3 x per dag melk via een slang direkt in zijn maagje kreeg. Niemand had de tijd om hem vast te houden, te wiegen, liefde te geven. Het was een erg triest bestaan voor Idoris. Zij had ons toen gevraagd of wij hem niet op konden nemen, en natuurlijk was Idoris welkom bij ons. Meteen nadat Idoris bij ons kwam zijn wij begonnen met uit te vinden wat er nu precies aan de hand was met hem. Na vele testen, een headscan / MRI en een onderzoek door een Amerikaanse neuro-chirurg werd het ons duidelijk dat Idoris microcephalie had. Een aandoening waarbij het hoofd niet meegroeid met de rest van het lichaam, en in zijn geval was het nog erger, er zat ook vloeistof in zijn hoofd waardoor er niet genoeg ruimte was voor het hersenweefsel om te ontwikkelen. Idoris had dus geen hersenen, alleen de hersenstam. Er kon niets gedaan worden voor hem om zijn toestand te verbeteren, geen operatie, niets. De prognose was dat als hij maar comfortabel genoeg gehouden zou worden, dat hij best nog een aantal jaren zou kunnen leven, maar op hetzelfde moment werd ons verteld dat hij ook zomaar op ieder gegeven moment kan overlijden.

Idoris zaterdagmiddag voor zijn overlijden

Het is mij nog steeds een raadsel hoe dit kleine lieve leventje functioneerde zonder hersenen. Idoris had elke paar seconden een epileptisch-achtige aanval, waardoor zijn hoofdje heen en weer schudde. Hij had altijd moeite met ademen, meerdere malen hebben we hem met spoed naar het ziekenhuis gebracht, midden in de nacht, om 6 uur s’ochtends een andere keer, omdat hij opgehouden was met ademen, een enorme verhoging had van wel 39.6 C en zijn ogen helemaal weggerold waren in zijn oogkassen, en we alleen maar het wit zagen. 2 van de 3 keer was het “vals” alarm, zogauw de waarnemende arts hem kwam bekijken was hij weer “normaal”, de verhoging was gezakt en zijn ogen weer terug. Een andere keer hadden we hem op moeten laten nemen in het ziekenhuis en heeft hij 10 dagen aan het zuurstof gelegen en een infuus. Als Idoris honger had of pijn of weer moeite had met de stoelgang en een zetpil nodig had kon hij huilen om ons dat duidelijk te maken, ik heb in al die 2 jaar hem nooit zien lachen. Het intrigreert me hoe dat werkt, dat je wel kunt huilen, omdat je honger of pijn hebt, zelfs zonder hersenen, maar dat blijdschap, vreugde geen duidelijke uitingsvorm heeft in dat stadium van bewust zijn. Maar wat ik wel zeker weet is dat ondanks we Idoris niet hebben horen of zien lachen, we allemaal ervan overtuigd zijn dat hij een zo goed mogelijk leventje gehad heeft bij ons, en dat hij toch een vorm van blijdschap en vreugde heeft ervaren, althans dat hoop ik echt voor hem. Ik voelde ook altijd dat hij zich er toch van bewust was als ik hem aanraakte, vasthield, eten gaf etc. Zijn oogjes rolden dan altijd meer dan gebruikelijk rond alsof hij zocht te zien. Hij heeft zoveel liefde, aandacht, affectie etc ontvangen de afgelopen 2 jaar, ik hoop dat dat wat goed gemaakt heeft voor zijn 1ste levensjaar wat hij zeer miserabel doorgebracht heeft. Sinds het laatste jaar was Idoris in staat om wat vaster voedsel te eten, meer dan alleen maar speciale melk met vezels. Het koste wel bijna 1 uur voor Idoris om een potje babyvoeding te eten, maar toch met heel veel liefde en geduld van ons at hij 2 x per dag een heel potje.

Idoris opgebaard

De week voor zijn overlijden baarde Idoris ons weer extra zorgen, hij had nl steeds een verhoging, en zoals gebruikelijk hebben we toen de standaard testen gedaan, zoals typhoide, malaria etc die je doet in de tropen wanneer iemand verhoging heeft. Hier kwam uit dat hij malaria had. En alhoewel zijn temperatuur nooit hoger is geweest die week dan 38.4 C is de malaria hem duidelijk toch teveel geweest.

Bijeenkomst met vrienden en personeel

Dave & Janis Bird nemen afscheid van Idoris

Afgelopen donderdag 17 Junie hebben we Idoris begraven op ons nieuwe stuk land. Van 4 tot 5 uur s’middags had ons personeel en vrienden de kans om afscheid te nemen van Idoris. Een uur lang heeft ons personeel voor hem gezongen en gebeden in de tuin van het oude weeshuis, waar we Idoris opgebaard hadden. Daarna hebben we hem in besloten kring begraven op het nieuwe land. In Ayiti mag je je dierbaren begraven op je eigen land, en volgens Haitiaans gebruik hebben we een “kav” voor hem gebouwd, dat is een graftombe die bovengronds is, zie bijgaande foto’s.

De gekozen plek

Funderen van de Kav (graftombe)

Bouwen van de Kav

Idoris wordt naar zijn laatste rustplaats gedragen

Ook volgens Haitiaans geloof is het zo dat de eerste persoon die op een stuk land begraven wordt, automatisch de “Baron” van dat land wordt.
DWZ dat die persoon de beschermer wordt van dat land en de mensen die op dat land wonen………..wij dus in de zeer nabije toekomst. Dus vanaf nu is het Baron Idoris.

Het sluiten van de Kav

Baron Idoris was me erg dierbaar, ik was helemaal verliefd op dit kleine ventje, hij was super knap, en lief, en heel speciaal op zijn eigen manier. Een klein wondertje dat hij leefde, zonder hersenen, blind en doof, zijn lijfje helemaal stijf. We missen hem enorm, maar we hebben er ook vrede mee dat hij nu rust heeft en niet meer zo hoeft te vechten voor elke snak naar adem.

ADIEU BARON IDORIS

Het is ongelofelijk maar we hebben in 2 dagen tijd, 19 en 20 Mei een nieuw tijdelijk onderkomen gebouwd met de hulp van Dave Bird van Calvary Chapel en zijn groep van 12 vrijwilligers.

Sinds weken al is het regenseizoen hier echt in volle gang. Enorm veel regen, harde wind, heel veel problemen als je in een tentenkamp woont. Er is modder overal, water komt via de vloer de Unicef tent binnen, het dekzeil boven ons open dagverblijf houdt de regen niet tegen, sterker nog, het bezwijkt onder de zware regenval. Water blijft erop staan en vormt zakken water. De kinderen ‘s avonds van de Unicef tent in de slaaptenten brengen onder zulke zware regenval brengt natuurlijk ook allerlei problemen en stress mee, dus moest er iets beters komen voor ons tijdelijke onderkomen. De bouw van ons nieuwe weeshuis zal namelijk wel enkele maanden duren.

Dave Bird en zijn vrouw Darlys zijn na de aardbeving voor de komende 3 jaar hier naar Jakmel verhuisd om allerlei projecten, scholen en weeshuizen te helpen met de wederopbouw, zijnde tijdelijk of permanent. Zij ontvangen elke 2 weken een groep van Amerikaanse vrijwilligers en zetten hun dan op diverse projecten, en verzorgen kost en inwoning voor deze groepen vrijwilligers.

We hebben voor 2 nachten onze kinderen in de kelder van het hotel aan de overkant kunnen onderbrengen, en toen heel erg hard gewerkt om dit nieuwe onderkomen te bouwen. Eerst hebben we ons kamp afgebroken, en met een bulldozer en veel vrachtwagens zand met keien ons stukje land weer recht gemaakt en opgehoogd. Het was nl na 3 maanden erop geleefd te hebben totaal verzakt. En het was eigenlijk nooit helemaal recht geweest vanaf het begin. In eerste instantie dachten we om een goed dak met golfplaten te bouwen over ons tentenkamp, maar tijdens de constructie zagen we allerlei mogelijkheden om er maar een “echt” huis van te maken, compleet met voordeur!!! Wat eerst onze vloeren waren hebben we gebruikt voor onze nieuwe muren, en wat voorheen ons plastic dak was is nu onze vloer in dit nieuwe huis.

Een week later hebben we de details verder afgewerkt, een screen bovenin gemaakt om de beesten, muggen en vliegen buiten te houden, maar frisse lucht binnen te laten zodat het huis niet te warm is onder de hete Haitiaanse zon. Een aantal vrachtwagens met rivierkeien om onze “voortuin” in te vullen en moddervrij te maken, en een klein muurtje gebouwd om de waterstroom van de weg buiten te houden. Als het regent slaat die weg voor ons huis namelijk totaal om in een vieze bruine modder rivier.

De Unicef tent is nu onze slaapzaal, en is aangesloten op ons nieuwe huis. In het nieuwe huis is onze eetruimte, de school voor Youseline, Melinda en Estania, de speelruimte, de kliniek met alle medicatie voor onze kinderen, en dit nieuwe huis is een stuk koeler dan de tenten voorheen. We zijn er allemaal erg blij mee, dit maakt ons leven weer een heel stuk makkelijker, en dankzij al jullie donaties hebben we materiaal kunnen kopen om dit project samen met de vrijwilligers van Dave te kunnen realiseren.

Goed nieuws voor de educatie van onze kinderen!!!!
Sinds een aantal weken zijn sommige scholen weer geopend. De kleuterschool Claire Fontaine, waar 4 van onze kinderen naar school gaan, Yakime, Luckson, Kettia en Yakime’s jongere broertje Sylvaince was dusdaning beschadigd dat het gebouw onveilig is verklaard, zie foto beneden. Maar sinds eind maart is die school, voorheen op loopafstand van ons weer heropend, echter nu helemaal aan de andere kant van Jakmel op een braakliggend stukje grond met geimproviseerde klaslokalen De directrice was eerst begonnen met haar hoogste klas waar Yakime (4 1/2) en Luckson(4 1/2) inzitten, eind maart. Na 2 weken was ze in staat om ook het tweede jaar weer te beginnen, het jaar waar Kettia (3 1/2) inzit, en sinds de laatste week ook het jongste klasje van Sylvaince(3) Alle 4 zijn zo ontzettend blij dat school weer begonnen is, ze gaan heel erg graag naar school. En nu is het helemaal een feest om in onze nieuwe auto naar school gereden te worden.

Youseline, Estania en Melinda die thuis geschoold worden zijn om half 1 uit, en gaan dan heel erg graag met mij mee de jongere 4 kinderen uit school halen, die om 1 uur uit is. En dat kan nu allemaal heel erg makkelijk dankzij onze nieuwe auto. Sinds afgelopen week is ook Pazapa, de school voor gehandicapte kinderen waar Martin 3 ochtenden per week naar toe gaat her-opend op een vers aangekocht nieuw stuk land. Ook weer helemaal aan de andere kant van Jakmel. Zijn school begint om half 9, dus eerst brengen we de andere 4 naar de kleuterschool die om 8 uur s’ochtends begint, en op de terugweg brengen we Martin naar Pazapa. Martin is zwaar gehandicapt en moet altijd begeleidt worden door 1 van onze kinderverzorgsters, maar met onze nieuwe auto is er genoeg plaats voor iedereen.

Martin in zijn klas

Ik ben echt helemaal tot achter mijn oren verliefd……………………………..

op onze nieuwe auto: Een fantastische Toyota Granvia minivan, diesel, 4 cylinders, 3 liter motor, rechtstreeks geimporteerd uit Japan door een locale auto-dealer, bouwjaar 1996, slechts 120,000 km gelopen Deze auto maakt zo’n enorm verschil in ons leven, maakt ons leven zoveel minder stressvol, geeft ons zoveel vrijheid en mogelijkheden om ondanks dat we nog steeds in tenten wonen, toch weer een gevoel van een ietwat normaal leven kunnen beleven.

Het weeshuis heeft sinds het begin tot nu toe nog nooit genoeg fondsen gehad om een eigen auto te kopen, en zodoende zette ik altijd mijn eigen auto in voor al onze activiteiten, van ziekenhuis bezoeken in Jakmel zowel als PaP, de grote wekelijkse boodschappen doen, naar en van school voor de 4 kinderen die naar de kleuterschool gaan, en natuurlijk leuke uitjes met onze kinderen.
Tijdens de laatste van die leuke uitjes naar de speelplaats in het centrum van Jakmel, met onze 5 oudste kinderen, afgelopen 12 January is mijn auto dus totaal verwoest door de aardbeving. Het is sinds die tijd erg zwaar en moeilijk geweest om in tenten te wonen, en ons dagelijkse leventje zo gewoon en soepel mogelijk te houden. En daarin was het gemis van mijn auto, gemis van degelijk vervoer erg voelbaar. Geen leuke uitjes meer voor de kinderen, extra hoge kosten voor een aftandse auto die hier zelfs voor de aardbeving al als “normale” taxies fungeren voor onze vele ziekenhuis bezoeken etc etc. Met de kruiwagen helemaal naar de markt lopen in het centrum van Jakmel voor alle grote boodschappen, en daarna met volle kruiwagen dus weer helemaal terug lopen.

Maar dankzij al jullie fantastische acties in Nederland om geld in te zamelen voor ons weeshuis hebben wij nu deze super fantastische minivan kunnen kopen voor het weeshuis. Ik wil in het bijzonder mijn allerliefste vrienden Gösta en Patrick bedanken die samen met hun yoga centrum www.svahayoga.com/ in Amsterdam heel specifiek geld hebben ingezameld voor ons om mijn auto te vervangen. Ohm Shanti, Jai Ma lieve Gös en Pat, Hare Ohm tat sat.

Het eerste uitje met onze kinderen was een middagje naar het strand in Jakmel, afgelopen maandag 26 April, en daarna, afgelopen woensdag middag 28 April hebben we de 8ste verjaardag van Melinda heel uniek gevierd op het strand van Raymond les Bains, 20 minuten Oost aan de kust lijn buiten Jakmel. Nadat we eerst gezongen hadden voor Melinda en wat fris gedronken, hebben we een heerlijke middag in het water doorgebracht. Daarna was er in plaats van de traditionele taart heerlijke vers gegrilde vis met gebakken plantaan en “piklies”, een typische pittige Haitiaanse salade van witte kool met wortels en uitjes. Alle kinderen hebben enorm genoten van dit speciale uitje. Melinda zei na terugkomst thuis dat dit de beste verjaardag van haar leven is geweest, en dat ze nu elk jaar op deze manier haar verjaardag wil vieren. Ook al onze andere kinderen doet het heel erg goed dat ze er weer eens uit kunnen, lekker zwemmen in de oceaan, rennen op het strand, even weg van die tenten en stoffige straat waar ze nu al weken hun dagelijkse leven doorbrengen.

Ons leventje hier is nog steeds niet makkelijk, maar het is wel een héél stuk minder moeilijk nu we deze nieuwe auto tot onze beschikking hebben.

Mesi anpil!!!!!!!!!!!!!

/>

Het Pré WK voetbaltoernooi, georganiseerd door de Ronde Tafel Soest-Baarn, begint inmiddels een traditie te worden met als belangrijkste doelstelling zoveel mogelijk geld te genereren voor een aantal goede doelen. Dit jaar gaat een deel van de opbrengst naar het weeshuis van Lia. In totaal spelen ruim 320 deelnemers, verdeeld over 32 teams conform het officiële speelschema van de FIFA 2010 World Cup op deze dag alvast hun eigen versie van het Wereldkampioenschap voetbal. Naast strijden om de eer, staat de te realiseren opbrengst voor de goede doelen voorop. De kinderen van het weeshuis winnen dus in elk geval.

Het “RT 33 Pré-WK Voetbal 2010” wordt zaterdag 22 mei gespeeld op de schitterende velden van Sportorganisatie Soest. Dankzij de steun van alle deelnemers en vooral ook van de vele sponsoren, is organisatie van dit sportevenement in staat om de volgende goede doelen met significante bedragen te ondersteunen. Dit jaar zijn dat: Stichting Semmy, deze stichting heeft ten doel d.m.v. wetenschappelijk onderzoek het verlengen van de levensverwachting en uiteindelijk het creëren van een overlevingskans van kinderen die getroffen zijn door hersenstamkanker (ponsglioom). En de wederopbouw van het weeshuis in Haïti – Lia’s Weeshuis.
We zijn bijzonder blij dat de Ronde tafel Soest/Baarn het weeshuis heeft aangewezen als beneficiant van dit toernooi. Zaterdag 22 mei weten wat er bij elkaar gevoetbald is.

Vandaag is het alweer vertrekdag voor Marijke en heb ik haar naar het vliegveld Toussaint Louverture in PaP gebracht. Een tocht met de gebruikelijke Haitiaanse problemen, van een file op de bergweg tussen Jakmel en Leogane, doordat de VN militairen bezig waren de geblokkeerde weg schoon te maken, tot aan veel stilstaand verkeer in PaP zelf, waardoor we een andere veel langere route door de hele stad hebben moeten nemen. Dat op zichzelf was natuurlijk wel even een goede kans voor Marijke om even iets te zien van alle ellende en schade die PaP heeft opgelopen door de aardbeving.

Haar vlucht was om 2 uur ’s middags en ze had er dus om 12 uur moeten zijn. Wij kwamen er pas om half een aan, terwijl we toch al om 9 uur ’s ochtends vertrokken waren, maar gelukkig heeft ze toch haar vlucht gehaald.

De week is echt omgevlogen. Maar het is een fantastische week geweest, heel productief, ik heb er enorm van genoten.

Het was voor mij toch wel erg bijzonder om iemand van mijn familie hier bij me te hebben, die dan ook aan de levende lijve kan ervaren hoe het hier is op dit moment. Marijke heeft ons enorm geholpen deze week, van uitpakken en organiseren van de fantastische spullen die met de zeilboot Tres Hombres net waren aangekomen tot aan actief bezig zijn met onze kinderen. Dit heeft mij de tijd gegeven om even stevig door te werken aan de achterstallige boekhouding en ik ben nu weer helemaal bij. Een fantastisch gevoel voor mij, en echt een enorme opluchting na alle stress die ik daarover had.

Marijke klikte ook meteen goed met onze kinderen en personeel. Ik voelde me erg trots dat ons personeel het zo bijzonder vond dat iemand van mijn familie helemaal uit Nederland hier naartoe was gekomen, niet voor een vakantie, maar om ons te komen helpen.
Verder was Marijke natuurlijk niet met lege handen hier naartoe gekomen. Ze had een hele koffer vol met speciale dingen de kinderen en ook voor mij.
Heel bijzonder om dankzij haar bezoek een hele hartverwarmende persoonlijke handgeschreven brief van mijn moeder te ontvangen in deze tijd van e-mails en het niet bestaande Haitiaanse post bedrijf. De mooie, door kinderen speciaal voor ons gemaakte kaarten, de symbolische checks van diverse acties die in Nederland voor ons gedaan zijn. De DVD met alle TV interviews van mijn  moeder en 2 zussen, en de Cauberg actie was heel speciaal om te kijken. Dit alles heeft mij een nog beter beeld gegeven van wat iedereen in Nederland voor ons gedaan heeft. Ik voel me er erg verlegen onder op een bepaalde manier, dat er zoveel mensen met ons lot begaan zijn.
Nogmaals een hartelijk dank aan iedereen hiervoor.
Verder had Marijke een heel bijzonder geschenk voor mij bij. Een zekere Denise van de Katholieke Universiteit uit Leuven had haar nl voor mij 3 erg bijzondere boeken opgestuurd. En die heeft ze dus ook voor mij meegebracht, het 3-delige Panorama D’Haiti door J. Verschueren, wat de hele geschiedenis van Ayiti omvat. Denise, uit de grond van mijn hart, heel erg bedankt hiervoor, dit betekent echt heel veel voor me. Ik ga deze boeken delen met onze kinderen hier, het is tenslotte hun geschiedenis.
De laatste middag van Marijke’s bezoek hier, donderdag middag hebben we samen van een welverdiende maaltijd van verse vis genoten op het strand van Raymond Les Bains en gezellig gewoon als 2 zussen bij zitten kletsen zonder de constante stress en zorgen van het weeshuis.
Namens ons allemaal hier, Marijke heel erg bedankt voor alles.

Abyento (tot heel snel !

Geen van onze kinderen waren nog ergens anders geweest dan ons tentenkamp en directe omgeving, dus voor hun was het ook erg schokkend om onderweg en vooral in Leogane, het epi-centrum van de aardbeving, zoveel ingestorte huizen te zien. En ook de omstandigheden van andere tentenkampen, ze waren het alle drie met elkaar eens dat dat geen omstandigheden zijn voor mensen om in te wonen, en ze waren erg blij dat wij thuis zoveel betere tenten hebben om in te slapen en te spelen.

Eenmaal in PaP aangekomen vonden we de boot meteen, en het was een warm welkom van Arjan van der Veen en zijn bemanning. We kregen de hele rondleiding door de boot, wat erg interessant was. In het begin had vooral Melinda even wat angst op de boot, omdat de schokkende beweging van op het water zijn erg overeenkomen met het gevoel dat een aardbeving geeft. Daarna zijn we door de haven gelopen met z’n allen, en hebben gekeken waar onze spullen in een grote container zijn opgeslagen. Dit alles onder het filmende oog van Maarten en Ine. Ik kijk er erg naar uit om in de toekomst hun gehele documentaire over de reis te zien.

Ingang naar het ruim van het schip

Op de Tres Hombres, Melinda, Estania en Youseline

Op de pier waar de Tres Hombres aangemeerd was. Links in het orange t-shirt Jean Phillipe de tussen-agent, helemaal rechts met camera Maarten en met de boom Ine, die samen een documentaire schieten over deze reis

“natuurlijk” gesprek tussen mij en Arjan wat gefilmt werd voor de documentaire, en Youseline nam foto’s voor ons op hetzelfde moment

Melinda, Estania en Youseline in het laadruim

Youseline en estania samen met kapitein Arjan in het laadruim

De afgelopen dagen zijn voorbij gevlogen.
Zoals bekend is vorige week het zeilschip van Tres Hombres aangekomen en heeft Lia alle spullen in ontvangst kunnen nemen.Alles stond in zakken en dozen in het oude weeshuis. Lia had geen tijd om dit allemaal uit te sorteren en heeft mij gevraagd dit te doen.
Ik ben hier bijna 4 dagen mee bezig geweest. Geweldig om te zien wat er allemaal verzameld is in Nederland. Zoveel mooie kinderkleding, schoenen, knuffels, speelgoed maar ook af en toe kleding voor volwassenen.
Alles is nu uitgesorteerd, er kwamen ook grappige dingen uit zoals een damesshawl die ik aan de kokkin heb gegeven. Zij knoopte hem om haar hoofd en het zag er meteen geweldig uit.
Omdat de kinderen heel de dag buiten op straat zijn wordt alles heel vies en moet elke dag gewassen worden., waardoor het snel slijt. Ik heb de oudste kleding vervangen en ook het ondergoed. De mooiste kleding wil Lia bewaren voor als het weeshuis klaar is en ze weer normaal binnen leven. Vandaag kwamen de meisjes mij trots halen want ze hadden zo,n leuke nieuwe kleding, ze zijn er super blij mee.

De kleding zoals maillots, dikke truien en broeken die voor hier te warm zijn hebben we apart gehouden en naar La Vallee gebracht. Dit is een dorp hoog in de bergen waar het veel koeler is. Alles gaat naar een weeshuis hier waar ze het goed kunnen gebruiken.
Youseline komt uit dit dorp en haar opa woont nog hier. We hadden vooraf gebeld dat we kwamen en Youseline heeft een fijn uurtje met haar opa gehad. We hadden alle 3 de oudste meisjes meegenomen en we hebben allemaal genoten van de rit door de bergen, gezellig gezongen in de auto, kortom een goed uitje.
Ik leef hier zonder horloge,want beide horloges die ik had meegenomen hielden  er na 1 dag mee op. Ik vond dat raar want 2 dagen voor vertrek had ik er nieuwe batterijen in laten zetten. Volgens Lia komt het door de aardbeving, omdat ze hier nu op een aardbreuk leven.
Ik heb nog geen naschokken meegemaakt, wel hoe het is als de regentijd begint want het heeft al 1 nacht keihard geregend.  Ambroise heeft heel de nacht alles lopen controleren in de tenten en de zeilen. Was een vermoeiende nacht voor hem.
Electriciteit heb je hier elke dag pas vanaf 12.00 uur. Gisterenavond viel alles uit, komt regelmatig voor. Dan is het dus echt aardedonker. Het stuk land waar de tenten op staan was vooraf vlak gemaakt. Nu na 10 weken merk je hoe dit verandert doordat er zo intensief op geleefd wordt. Als je op een stoel gaat zitten moet je oppassen dat je niet met stoel en al omvalt.Echt alles is scheef, nergens kun je vlak zitten. Daar wordt je best moe van en ik begrijp nu helemaal waarom Lia zo’n pijn in haar gewrichten heeft.

Ik ben onder de indruk hoe goed Lia alles georganiseerd heeft, terwijl ze op straat leven. Elke dag zijn er 2 wasvrouwen de was aan het doen en 3 dames aan het koken. Dit gebeurt in de voortuin van het oude weeshuis. Drie keer per dag lopen ze met het eten naar de tenten op en neer. Ik heb elke dag een heerlijke maatijd gehad.  Ook de was gaat elke dag op en neer. De kinderen worden elke dag gewassen met speciaal door kleipotten gefiltreerd water. De 3 oudste meisjes  worden thuis geschoold elke ochtend van 8 tot 12 pm in de Unicef tent. Yakime en Luckson gaan sinds afgelopen dinsdag elke ochtend weer naar hun kleuter school die net provisorisch weer geopend is op een braak stuk land in 2 tenten. Deze ligt nog al ver weg, zowel van het huidige weeshis als van de toekomstig nieuwe locatie en Lia is al navraag aan het doen bij een school in de buurt van het land waar het weeshuis gebouwd gaat worden voor de toekomst De bedoeling is dan dat alle kinderen naar dezelfde school kunnen gaan.

Verder ben ik met Lia nog naar de speelplaats op het dorpsplein geweest waar ze aan het spelen was met de 5 oudste kinderen op het moment van de aardbeving. Het hele plein is nu een tentenkamp.  Ik heb veel gefilmd, geprobeerd een compleet beeld van het leven hier  weer te geven. As ik terug ben hoop ik dat SBS6 er een mooi item van kan maken.
Ondanks alle ellende wordt er veel gelachen, (ik denk zelfs meer dan in Nederland). Ik heb veel mensen leren kennen en een aardig beeld van het huidige Haiti gekregen
tot zover weer..

Paasweekend

Vanmorgen weer mooi gezang om 06.00 uur, eerst het vrouwenkoor gevolgd door het mannenkoor. Op elke straathoek is hier wel een kerk, en het is tenslotte Pasen vandaag, maar de dag start hier vroeg voor iedereen.

Bij de tenten zat een oude man met de kinderen te spelen. Dit bleek de grootvader van Luckson, een van de jongetjes te zijn. Hij zat zichtbaar te genieten van alle kinderen. Ook tussen de middag at hij gezellig mee. Dat is een gewoonte in het weeshuis, alle gasten mogen mee  eten. Het wordt door Lia ook erg aangemoedigd dat nog bestaande familie leden van de kinderen zo vaak mogelijk op visite komen, gewoon gezellig mee eten om het familie contact levende te houden.
Want ook al hebben deze kinderen hun ouders niet meer, velen van hen hebben nog wel een opa, oma,  tante of verre neef.

Vandaag werk ik samen met Ambroise. Frantz is een paar dagen vrij en zij wisselen elkaar af. Ik heb wat zakjes met paaseieren uit Nederland meegebracht. Lia en ik gaan eerst samen de kinderen  de mooie kaarten geven, deze zijn gemaakt door Nederlandse kinderen van de Immanuelkerk uit Veldhoven. Ze vinden het prachtig met al die kleurtjes en glittertjes erop. Sommige hebben er zelfs een tekst in het Frans opgezet en die mogen de oudste meisjes hardop voorlezen.
Daarna is het tijd vor de chocolade eitjes. Iedereen geniet ervan de kinderen, de nanny’s, en natuurlijk ook de kokkinnen.

Lia heeft ’s middags een auto kunnen regelen en samen met een vriend van haar gaan we naar het publieke strand. Op zondag moet je daar entree betalen, 50 Gourdes (= bijna 1 Euro). Voor de ingang zijn allemaal eettentjes, daar zoek je eerst je maaltijd uit en dan ga je door het poortje naar binnen.
Het is er gezellig druk, dit is een plek waar de mensen op zondag komen voor ontspanning, wat te eten en naar de muziek te luisteren.
Na 1 uurtje komt ons eten. We hebben vis besteld, deze komt recht uit de zee. De vis met salade en een soort bananenkoekjes wordt op een plateau voor ons neergezet, 3 bordjes en bestek erbij . Het is verrukkelijk en we zijn hiervoor circa 13 Euro kwijt samen, en dat voor verse vis. Voor herhaling vatbaar wat mij betreft.
Inmiddels is het helemaal donker en zoeken we onze weg terug naar de auto, er is weinig verlichting hier.
Einde van een fijne dag!

Dag twee

Vanmorgen werd ik om 06.00 uur wakker door prachtig gezang van een mannenkoor. Omdat ik hier ben om Lia te helpen en waar mogelijk haar wat rust te geven, hadden we afgesproken dat zij vandaag rustig ging opstarten en haar achterstallige administratie bijwerken. Ik ben vroeg naar het weeshuis gegaan en daar met Frantz samen een grote klus geklaard: we hebben alle kleding, knuffels, speelgoed, pampers en andere zaken uitgesorteerd in goede dozen gedaan en alles opgeruimd daar. Ik communiceerde vandaag met Frantz en iedereen in het Frans, heb ik lang niet gesproken, komt af en toe uit mijn tenen en zal grammaticaal ook wel niet kloppen, maar we kwamen er wel uit.

We hebben samen ook veel gelachen, ik vind de humor hier erg leuk.
Tussen de middag heb ik 1 uurtje met de kinderen gespeeld en gebald. Ik krijg steeds meer contact met ze, erg leuk. Met de Nanny’s en de kinderen gegeten en ’s middags weer in het weeshuis gewerkt. Deze klus is bijna af, morgen nog een paar uur en dan heeft Lia ook weer wat meer overzicht in.

Er zijn nog wel 100 dingen meer te vertellen, maar ik ben een beetje moe van mijn 12 urige werkdag, dus morgen weer meer.

Dag één:
Ik ben inmiddels ruim 24 uur op Haiti, na een lange reis via Brussel, London en New York, bijna 30 uur onderweg geweest
Vandaag heb ik met alle kinderen en personeel voor zover aanwezig kennisgemaakt. Was heel leuk, voelde voor mij een beetje als thuiskomen. De kinderen zijn erg spontaan en aanhankelijk, voor dat je het weet zitten er 3 bovenop je. De armbanden voor de meisjes die ik had meegenomen vonden ze geweldig. Ook de kleine voetballen met geluid, die ik van de kinderen van de Windroos heb gehad, vielen in de smaak bij de jongens. Daarnaast alle kinderen een doosje kleurpotloden gegeven die mijn vriendin Elly Peeters voor elk kind had meegegeven. Ze waren echt blij en er werd veel Merci gezegd! Samen met alle kinderen tussen de middag een heerlijke maaltijd gehad met speciale vis ivm Goede Vrijdag. wat hier groots gevierd word. Morgen ga ik de dozen uit Nederland uitsorteren en kan Lia een rustdag nemen en haar administratie wat bijwerken want ze heeft een achterstand.
Tot zover even, hopelijk morgen meer.