De aarde beefde…

Lia’s heeft verslag gedaan van de eerste dagen. Lees hieronder haar aangrijpende verhaal.

Hallo allemaal,

Als door een wonder zijn we allemaal in leven en is niemand van ons gewond. Een beschermengel waakte over ons, een paar minuten eerder of later en een groot deel van onze kinderen en ik zelf zouden dood zijn. Maar……. We zijn dakloos, het weeshuis staat er nog wel, maar is onbewoonbaar verklaard.

Een kleine samenvatting van dinsdag 12 januari 2010

Om 16.00 uur gingen Eliane, een van onze kinderjuffrouws, en ik met 5 van onze kinderen: Youseline, Estania, Melinda, Yakime, Luckson en Chidlie onze kleine buurjongen naar een speelplaats bij La Place (dorpsplein). De kinderen hadden een geweldige tijd.

Het was ongeveer 17.00uur toen ik de kinderen verzamelde om terug naar huis te gaan, toen plotseling de speelplaats als een dobberend bootje aanvoelde. Ik kon me niet bewegen, wat zeg ik, ik kon amper blijven staan, en alle kinderen riepen in paniek mijn naam Lia, Lia…..

De hele wereld draaide, al de gebouwen rondom het plein gingen heen en weer en boven Hotel de la Place hing een grote wolk van rook en stof. Mensen schreeuwden overal, en veel lawaai van instortende gebouwen. De lucht was gevuld met stof toen ik de dak decoratie van de school naast het Hotel de la Place, ( Zie het groene gebouw in de foto hieronder), naar beneden zag vallen, boven op mijn auto.

We hadden zoveel geluk dat we nog niet in de auto zaten, we zouden allemaal dood zijn geweest.

De beving duurde best wel lang, het voelde als vele vele minuten. Toen we het gevoel hadden dat het over was, verzamelden Eliane en ik de kinderen en waren we heelhuids weer bij elkaar. We verplaatste ons naar het midden van de stadsplein, buiten elk bereik van wat dan ook mogelijkerwijs op ons zou kunnen vallen en gingen op de grond zitten.

Melinda begon te bidden, ze gooide haar handen in de lucht en zei: “Jezu Jezu, Kisa ou fe?” Jezus, Jezus, wat bent U aan het doen?

Het duurde niet lang of het hele plein was gevuld met mensen, velen waren gewond, huilden, schreeuwden: mijn kind is dood, mijn vrouw is dood, mijn huis is ingestort…. etc etc veel van deze mensen waren bedekt met een laagje stof. Onze kinderen waren bang, maar verloren niet de controle over zichzelf of zo, ze waren heel dapper, ze huilden niet eens.

Ze wilden alleen maar naar huis gaan, en dat deden we dus.

Omdat mijn auto totaal verwoest was door het vallende stuk steen van de school, en de straten vol met puin lagen, gingen we lopend naar huis. Hand in hand met Eliane en mijzelf, we liepen zo snel als we konden. De telefoonlijnen lagen allemaal plat en we waren bang voor het lot van de andere kinderen en het weeshuis. Iedereen liep op straat en er waren veel auto’s bedekt met stukken puin van ingestorte gebouwen, veel gewonden mensen in de straten, echt overal stof, maar onze kinderen hielden de moed erin, ondanks dat we over stukken omgevallen gebouwen moesten klimmen om thuis te komen.

Yakime en Luckson zijn nog maar 4 jaar oud, en de meisjes 7,8 en 9. Op onze terugweg kwamen we Mona tegen, Chidlie’s moeder die ons kwam zoeken, helemaal in tranen, zonder schoenen en haar bloes open. De knopen waren er vanaf gevallen toen ze zich door een zee van mensen heen vocht, om haar kind te vinden. Ze was zoooo blij dat ze haar dochter van 6 jaar ongedeerd weer kon omarmen.

Ze vertelde ons dat onze andere kinderen veilig waren, maar dat ons huis zwaar beschadigd was. Dit maakte dat we onze toch al snelle pas versnelde. Toen we de laatste hoek om sloegen en in onze straat kwamen begonnen veel mensen te roepen:” Men Lia, men timoun-yo, ou anfonm?, nou kwe ou te mouri! Men ou pa gen machin anko?” “Daar is Lia, daar zijn de kinderen, zijn jullie in orde? We dachten dat jullie dood waren, waar is je auto?”

Het was een grote opluchting om mijn huis nog steeds overeind te zien staan.

Ik vond Frantz, onze directeur en alle andere kinderen in de tuin met onze 2 medewerkers. Allemaal geschrokken maar heel blij om ons te zien.

Dit gebeurde toen wij in het park waren thuis:

Tijdens de beving sliepen de meeste van onze kleintjes, (8 in totaal), 2 van hen (Idoris en Martin), meervoudig gehandicaped, de jongste, Zael bijna 2, de oudste Martin (gehandicapt) bijna 4, in de speelkamer. Onze andere oppas Magalie en onze verpleegster Claudette zaten bij hen in de kamer. Frantz was stom toevallig bij de deur van onze voortuin. Frantz kon zich in eerste instantie niet bewegen om naar binnen te gaan en de kinderen uit het huis te krijgen. Magalie en Claudette probeerden naar buiten te komen met enkele van de kinderen, maar konden zich ook niet bewegen.

Bijna onmiddelijk, vertelden ze me, kwamen grote stukken van de binnenmuren in de speelkamer naar beneden te vallen. Sommige stukken vielen boven op Idoris (onze kleine jongen die microcephalia heeft) die lag te slapen in zijn bedje. Het mag een wonder heten dat hij alleen maar een kapotte bovenlip heeft. Sylvaince, die net 3 geworden is op 2 januari, sliep op een kussen aan de achterzijde van de speelkamer en grote stukken muur vielen op hem, hieronder ziet u een foto van het kussen met zijn afdruk er nog in. Nog een wonder dat hij ongedeerd is.

Zodra ze de mogelijkheid hadden om te lopen, terwijl de beving nog doorging, begonnen Magalie en Claudette de kinderen over de voortuinhek door te geven aan Frantz die hen helemaal aan het eind van onze voortuin neerzette.

Het was nu ongeveer 18.20 uur en helemaal donker. Geen electriciteit, geen straatlantarens en een nieuwe maan, dus een hele donkere nacht. Omdat het rustig was voor wat betreft naschokken rende ik naar binnen in de speelkamer om alle speelkussens naar buiten te brengen en vroeg Frantz om me met 2 bedjes te helpen. Ik rende onze kleine ziekenkamer binnen om al onze medicijnen te pakken (5 van onze kinderen hebben HIV+ en zijn aan ARV medicatie, dit moeten zij 2 keer per dag nemen, om 8 uur in de ochtend en 8 uur in de avond. Hun medicatie overslaan is geen optie

Ik deed een schietgebedje en ging naar boven om 3 enkele matrassen van de meisjes kamer te halen en gooide deze over het balkon. Ik greep zoveel lakens en dekens als ik kon zodat we een groot bed voor onze kinderen konden fabriceren voor de nacht. Toen ik naar ons kantoor boven ging, lag alles op de grond. Veel dingen waren van de planken gevallen, bovenop mijn computer, maar gelukkig was de computer niet kapot. Frants kwam naar boven om onze waardevolle dingen te verzamelen zoals onze 2 geldkluisjes en bankboekjes.

Toen we wat naschokken voelden rende we naar beneden.

Zodra onze kinderen gevoed en gepositioneerd waren op ons grote gezamenlijke bed voor de nacht, bespraken Frantz en ik wat we moesten/konden doen. We wisten niet echt wat er aan de hand was of wat er nog ging komen. De telefoons werkten nog steeds niet.

Sinds de laatste Tsunami heb ik Tsunami angst omdat ze toen zeiden dat een volgende Tsunami waarschijnlijk in het Caribisch gebied zou gebeuren. Als dat zo was bedachten we dat we waarschijnlijk op de beste plek zaten want we wonen ver genoeg van de zee, op veel hogere grond dan in het centrum Jakmel.

Op onze terugweg van het park hoorden we veel mensen zeggen dat je het beste naar het vliegveld, naast het Minustah/ VN basis kon gaan. Maar dat vliegveld is laag gelegen, dichtbij de zee. Dus mocht er een Tsunami komen, dan zou ik daar niet willen zijn. Bovendien, met 13 kleine kinderen, geen auto’s en straten vol met puin op een hele donkere nacht , nee we konden maar beter hier blijven.

Het was nu ongeveer 19.30 uur en ik besloot de heuvel naar beneden te gaan om mijn eigen huis te bekijken en om wat informatie te krijgen wat er gaande was en wat mogelijk nog kon komen. Mijn huis is in orde, geen gebroken muren, alleen spullen binnen die gevallen zijn, enkel kopjes en glazen gebroken. Ik denk dat mijn verhuurder goed cement gebruikte toen hij dit huis bouwde.

Iedereen in mijn straat zat in het midden van de straat, zingend, biddend. Geïmproviseerde bedden om de nacht buiten door te brengen. Rond 20.30 uur kwamen veel naschokken. Ik ging in het midden van de straat bij mijn buren zitten voor een behoorlijke tijd.

Ik wilde weer naar boven gaan, naar het weeshuis om bij mijn kinderen te zijn, maar de angst voor meer schokken, de duisternis, de slechte weg en geen van mijn buren die me wilde begeleiden hielden me waar ik was.

Ongeveer om 23.30 uur kwam een vriend van mij me opzoeken om te zien of ik in orde was en hij wilde wel met me meelopen zodat ik de nacht bij mijn kinderen kon doorbrengen. Het was een enge wandeling dat normaliter 10 minuten duurt, maar nu deden we er ruim een uur over, want elke keer als we een schok voelden gingen we meteen op de grond zitten en wachtte een poosje tot we de moed weer hadden om door te wandelen. We arriveerden in het weeshuis rond 2 uur. Ik had een stuk tapijt meegenomen dat ik nog thuis had liggen om op te slapen.

Gedurende de rest van de nacht waren er van tijd tot tijd meer naschokken, en de lucht was gevuld met de geluiden van de Voodoo drums en biddende en zingende mensen. We sliepen niet echt. Het was ook een hele koude nacht, omdat er de laatste 2 weken een koude wind uit het noorden was.

Woensdag 13 Januari 2010

Om 05.30 uur haalden we het fornuis en de koelkast uit de keuken en zette deze in de tuin onder het droogdak, zodat we in de gelegenheid waren om eten voor onze kinderen te maken. Gelukkig hadden we de dag ervoor juist al onze drinkwater vaten gevuld, dus die haalden we ook naar buiten.

Voor de komende paar dagen hebben we drinkwater

Om 6 uur kwam Elmas, een van onze koks. Ik was aangenaam verrast. Tot nu toe waren we onwetend wie van onze medewerkers gewond of gedood was of hun huis verloren hadden. Vandaag, Zaterdag, kan ik u vertellen dat al onze medewerkers in orde zijn en dat niemand gewond is, behalve Rochel, onze nachtbewaking. Hij was in een kapperswinkel toen de aardbeving begon en in de paniek die uitbrak toen iedereen tegelijkertijd weg wilde viel hij op de vloer voor de deur en alle andere mensen daar binnen liepen gewoon over hem heen. Hij is bont en blauw beide handen, voeten en benen zijn opgezwollen en doen pijn. Hij kwam op donderdag ons opzoeken

Enkele medewerkers hebben behoorlijk beschadigde huizen en 2 van hen hebben hun huis verloren.

Maar al onze medewerkers zijn GEWELDIG, iedereen is komen werken. 2 van onze oppassers en 1 van onze verpleegsters wonen bij ons in de tent omdat ze dichtbij wonen en iedereen toch buiten slaapt. Nu slapen we allemaal bij elkaar.

We delen onze tent met veel buren, en sommige gewonden mensen zijn ook bij ons gekomen om door onze 2 verpleegsters geholpen te worden. Bij het ziekenhuis konden ze geen hulp krijgen. Het ziekenhuis is ingestort, er zijn enkele dokters, en ze doen wat ze kunnen, maar er zijn zoveel gewonden dat ze ze niet allemaal kunnen helpen. Er zijn niet genoeg bedden, of medicijnen, en ander medisch materiaal, gaasjes, alcohol, betadine, paracetamol etc….

We hebben een van onze bedjes uitgeleend aan Wilson, een buurman die zwaar gewond is aan zijn hand (botten steken uit ) Hij woont ook bij ons in de tent. Om 07.30 ging ik Jakmel in om de schade op te nemen en uit te vinden hoe het met mijn vrienden ging, de scholen en de status van de aardbeving.

Het was verpletterend om door de stad te lopen, al die gebouwen die ingestort waren, uit te vinden dat sommige van mijn vrienden overleden waren, sommige nog vermist…… 3 scholen die vol waren met studenten totaal verwoest, sommige nog levend begraven…… Ik liep naar het vliegveld. Veel mensen hadden de nacht daar doorgebracht, Minustah had 3 grote witte tenten opgezet en deelden water uit. Alleen maar water, geen voedsel!!!

Daar vond ik nog enkele vrienden die gelukkig nog in leven waren, veel persoonlijke verhalen werden gedeeld, veel verloren geliefden, spullen, huizen. Ik ging naar de Minustah/VN militaire basis om hulp te vragen in de vorm van een tent. De commandant, is een vriend van ons weeshuis. Hij was zondag nog bij ons geweest en had ons een water auto en heel veel yoghurt, zoals ze bijna elke week voor ons doen, gegeven. Tot zijn spijt kon hij ons geen tent geven. Hij zei, Ik wil jullie wel helpen, maar we hebben geen materialen, we hadden alleen maar 3 tenten en die staan bij het vliegveld. Ik bleef aandrinken, “heb je dan helemaal niets voor ons, een groot stuk plastic misschien?” Hij zei nee, het spijt me.

Ik was niet van plan om deze VN basis met lege handen te verlaten.

Ik bleef aandringen tot ik bij een andere afdeling binnen de basis kwam, en daar met een Schot genaamd Angus sprak. Hij zorgde dat de militaire de hele basis doorzochten voor een stuk plastic en een stuk touw, en dat is precies wat ze vonden.

Ze brachten me terug naar de stad en ik rende de heuvel op terug naar het weeshuis. Samen met Frantz en 2 vrienden van mij maakten we een tent van het plastic en wat touw in onze voortuin, ver weg van het huis, zodat de kinderen wat schaduw hadden van de nu hele hete zon.

Onze kinderen waren door het dolle heen met hun nieuwe huis, het is de ervaring van hun leven. Rond 15.30 uur voelden we meer schokken en besloot ik de tent helemaal in de straat achter onze voorhek te zetten.

We weten niet of ons huis in gaat storten.

Maar het is een grote mogelijkheid als deze naschokken blijven komen. En een groot gebouw als de onze, je weet niet hoe die gaat vallen. We maakte een nieuw tent in de straat en delen dat nu met veel van onze buren die helemaal geen beschutten  hebben.

Op donderdagmorgen ben ik vele malen naar binnen gegaan met de hulp van Ambroise, onze assistent directeur, en nog meer van onze bezittingen gevonden, we verplaatsten onze camping keuken helemaal naar voren, ver van het gebouw voor het geval het in zal storten.

Zaterdagmorgen heb ik Frantz naar Port au Prince gestuurd om zijn vrouw Ann te bezoeken. Ze maakt het goed, hun huis heeft wat scheuren in de muren en veel gebroken dingen binnen, maar zij is in orde. De eerste 2 dagen waren hartverscheurend voor Frantz omdat hij niet kon achterhalen hoe het met zijn vrouw ging

Frantz is een geweldig steun voor mij in deze moeilijke situatie en draagt er zorg voor dat de kinderen in orde zijn en veilig. Daarom denk ik dat het belangrijk is voor zijn eigen welzijn dat hij voor 2 dagen samen met zijn vrouw kan zijn. Hierdoor krijgt hij meer kracht om onze moeilijke toekomst te overzien.

De weg naar Port au Prince (PaP) is geblokkeerd bij St. Etienne, motoren gaan wel naar PaP en terug, maar vanaf St. Etienne moet je langs de kant lopen met de motor in de hand (zie laatst foto beneden). Die kant van de berg is voor een lang gedeelte totaal over de weg gevallen.

De kleuterschool Claire Fontaine, de school van Yakime, Luckson, Kettia en Sylvaince staat nog overeind maar heel erg beschadigd. (zie foto’s). De kleine blauwe stoel die je ziet naast de roze stoel op de eerste etage waar de muur naar beneden is gevallen is de stoel van Yakime.

Vandaag is het zaterdag, de eerste dag dat er hulp gekomen is.

Vanmorgen waren er 5 helicopters, ze kwamen met honden en materialen om overlevende te vinden bij de school Trinité welke compleet ingestort is met vele studenten nog binnen, sommige nog in leven……..

De eerste keer dat ik in de gelegenheid kwam met iemand in contact te komen was vrijdagmorgen, ik sprak met mijn moeder, grote opluchting en met Martin, onze sponsor. Daarvoor was het onmogelijk om te bellen. Met veel doorzettingsvermogen is het nu mogelijk om te bellen en om de een of andere reden is het makkelijker internationaal te bellen dan nationaal. Het is ook nog eens gratis, Dank u Digicel. Maar het systeem is nog steeds overbelast. Het is niet makkelijk om een plaats met elektriciteit te vinden, Ik ben naar het radio station gegaan, omdat zij een generator hebben en zij lieten me een van hun outlets gebruiken. Gelukkig heb ik mijn eigen draagbare internet box (dank aan Martin, die deze doneerde tijdens zijn laatste bezoek in september 2009. En nu zit ik eindelijk in een klein hoekje deze email naar jullie allemaal te sturen.

Dank voor al de steun, de liefde, de gebeden, alle emails die jullie me gestuurd hebben, alle moeite die genomen is om uit te vinden of we allemaal in orde waren, klik hier voor de link naar ons blog, en daar kunt u meer lezen over dit kleine weeshuis en de 13 geweldige kinderen waar we voor mogen zorgen.

Met veel dank aan Evelyne Zuyderduyn. Lia schrijft alles in het engels in haar weblog; Evelyne belde vorige week spontaan met het aanbod vertalingen te willen verzorgen.